Tagarchief: Afspraak

Afspraak met een Thaise vrouw? Zeg héél precies waar

Over het algemeen staan Thai niet bekend als de uitvinders van ‘de afspraak’. Zoals de Brabanders een kwartiertje kennen, kennen sommige Thai een half dagje, of paar uurtjes. Gelukkig is dat lang niet met alle Thai het geval, en de meeste komen echt wel op tijd. Heb je een afspraak met een Thaise vrouw, dan kan het anders lopen. Een afspraakje met mijn vriendin loopt vaak niet in de soep door het feit dat een van ons te laat is, het is de locatie die ’t ‘m doet.

Afspraak met een Thaise vrouw in Central World

Toen we nog in Bangkok woonde spraken we wel eens af in Central World. Zonder eerst naar huis te gaan en vanuit daar samen onze weg te vervolgen, kwamen we beide vanuit ons werk naar het shopping walhalla, waar je zelfs met een TomTom in de hand nog zult verdwalen. Afspreken in een winkelcentrum van 1.000.000 vierkante meter oppervlakte moet geheid problemen opleveren! Maar aangezien we de plek beide erg goed kennen ging ons dat vast niet overkomen.


Mijn telefoon gaat af:  ‘Waar ben je nu?’  Met een zelfverzekerde toon vertel ik haar dat ik op de afgesproken plek sta te wachten. ‘Ja.. maar ik ben al binnen!’ Ik begin te glimlachen, want dit is precies waar ik bang voor was… Waar ben je dan? vraag ik. Even blijft het stil… ‘Ik ben op de 3de verdieping’  Ik begin te lachen, in een Nederlandse Hema kun je elkaar op de 3de verdieping nog wel treffen, maar in Central World gaat dat een lastige opgave worden.

Op de tweede… nee derde etage!

Prima! Ik kom naar de 3de verdieping, en zal in het midden op je wachten. ‘Waar ben jij nu dan?’ vraagt ze. Hier maak ik zelf de fout door mijn eigen locatie door te geven, en zo dus voor nieuwe verwarring te zorgen. Ik zeg dat ik bij de ingang op de 2de verdieping sta en zeg nogmaals dat ik haar dadelijk wel tref op de 3de in het midden. Na een wandeling en een roltrap omhoog kijk ik om me heen. Nee… ze is nergens te bekennen. Even een rondje lopen dan, misschien is ze wel een winkel in gedoken.

Na een half rondje gaat mijn telefoon: ‘Waar ben je nu?’ weer moet ik lachen… Ik ben nu op de 3de verdieping in het midden, en jij? Een kreet van ongeloof klinkt door de telefoon ‘Maar.. ik sta nu bij de ingang op de 2de verdieping….’ een mooi passende Nederlandse uitdrukking zou zijn: Nu breekt mijn klomp! Maar aangezien in Thailand ‘nu breekt mijn klomp’ en ‘Sanook mak mak’ heel dicht bij elkaar ligt, maak ik me niet al te druk.

Ik geef haar de duidelijke instructie om naar de 3de verdieping te komen waar ik inmiddels plaats heb genomen op een bankje. Na een aantal minuten heeft ze me gevonden! Ze probeert op boos te kijken, maar ik zie haar ondeugende glimlach duidelijk door haar maskertje schijnen. Ze glimlacht en pakt mijn hand, we hebben een leuke avond!

Ik haal je wel op! Geen enkel probleem.

Vorige week ben ik gaan voetballen met een aantal expats die in Chiang Mai wonen. Aangezien we hier pas 1 motorbike hebben vroeg ik of mijn vriendin me op wou komen halen. ‘Ja hoor, geen probleem! Waar precies?’ Uit eerdere ervaringen weet ik dat ik zeer accuraat moet zijn met mijn omschrijving. Ik vertel haar dat het naast de Tesco Lotus is, die ene waar we vorige week nog zijn geweest! Dicht bij JJ market. ‘Oooh! Ja hoor, die ken ik wel’. Voor de zekerheid Whatsapp ik haar een aantal foto’s van hoe de omgeving er uit ziet, zo kan het onmogelijk mis gaan!

De telefoon gaat. ‘Ik sta nu bij JJ market, maar ik zie nergens een voetbal veld!’ Haha, ja hoor! Het is tóch mogelijk. Ik vertel dat ze bij de Lotus moet zijn, en niet bij JJ Market. Een diepe zucht… ‘maar de U-turn is heel erg ver!’ Ik vertel haar dat als ik naar huis moet lopen het nog veel verder is. Dit word geaccepteerd als legitiem argument. Zo gezegd zo gedaan, na een tijdje komt ze aan op de plek waar we hebben afgesproken en we vervolgen samen onze weg naar huis.

Thuis aangekomen bekijkt ze voor het eerst de foto’s die ik haar heb gestuurd. ‘Oh ja.. nu zie ik het’ we kunnen er beide hard om lachen.

Bij de Thai is een afspraak vloeibaar als water

afspraak vloeibaar als waterEen vriend van me, die meegeholpen heeft met de verbouwing van de Thaise massagesalon van mijn vrouw, snapte ineens mijn frustratie over het Thaise tijdgevoel. Hij stond tijdens het klussen vaak te wachten en hij merkte dat een afspraak vloeibaar als water is. Hij werd er gek van en vroeg zich hardop af of hij wel met een Thaise zou kunnen leven.

Ik besef me dat tijd, en het besef van tijd, een typisch ding is van de westerse wereld. Nergens op de wereld zijn ze zo punctueel als in westelijk Europa en de Verenigde Staten. Heb je jezelf nooit eens afgevraagd waarom de chinezen, die hun tijd ver vooruit waren, van alles hebben uitgevonden, maar niet de zakagenda en de polshorloge?

In de rest van de wereld is tijd helemaal niet zo belangrijk. Sterker nog: In het zuiden van Europa begint dat al. Wat zeg ik? In het zuiden van ons land! Ik noem maar even het Brabants Kwartiertje. Ook ik ben ermee gezegend.

Legio voorbeelden

Waar te beginnen met voorbeelden? Ze zijn legio. Die keer dat ik dat tegen mijn vrouw zei ‘we gaan over 20 minuten weg, oké?’ En dat ze toen naar de badkamer liep en heur haar ging wassen. Het werden veertig minuten.  Of die keer dat ze te laat op de trein was gestapt. Toen ik bij het station stond waar ik haar op zou pikken, haar belde waar ze bleef, en ze antwoordde alsof er niks aan de hand was ‘het is maar 20 minuten’. De wang waarop ik toen beet, deed de hele avond nog pijn.

Het is ook een van de dingen waar ik gek van word als ik Thailand ben. Feitelijk is een afspraak daar pas een afspraak als er iemand op komt dagen. Totdat moment is het alleen een optie. Natuurlijk zal het zakelijk wel allemaal goed gaan, maar privéafspraken zijn vloeibaar als water. Zo hadden we een keer een afspraak gemaakt om met de hele familie naar het strand op Koh Samet te gaan. De een na de ander kwam flink te laat of zelfs helemaal niet op dagen. Uren later dan gepland en flink uitgedund kwamen we op het paradijselijke maar zo toeristische strand aan.

afspraak vloeibaar als waterAfspraak vloeibaar als water

Nee, dan die keer dat mijn schoonzus me had gevraagd om haar te helpen. Er moest een stuk land op naam worden gezet, en zij zat in de oogsttijd. Of ik de vorige eigenaresse niet naar het gemeentehuis kon rijden, zodat ze afstand kon doen. Haar auto is een mechanisch wonder uit de jaren 80 van de vorige eeuw, dus ik zag dat wel als een uitdaging. En de rit was slechts 20 minuten, dus ik zag geen wolkje aan het Isaanse zwerk.

De volgende ochtend had ik de wekker op acht uur gezet, want we zouden een uur later wegrijden. Maar om negen uur stond ik tientallen minuten tevergeefs te wachten. De voormalige eigenaresse had die ochtend toch maar besloten om even op het land te gaan werken. Twee uur later kwam ze alsnog aan. Mooi, konden we alsnog op weg. Duuuh, natuurlijk niet. De vrouw moest eerst douchen en het haar wassen. Weer een uur later vertrokken we.

Nog meer wachten

In het gemeentehuis kwam de vrouw erachter dat ze een bepaald formulier niet bij zich had. Dat lag in Yasothorn, 40 minuten rijden verderop. Zucht… wij daar naar toe. Even dat formulier uit een la grissen en weer terug, zou je denken. Sorry, het was middaguur, dus er moest worden geluncht… Weer ruim een uur later gingen we pas terug naar de het gemeentehuis van Pa Tio. En echt, ambtenaren zijn op de wereld een vaste waarde. Traag, trager, traagst. Na twee uur riep een van de dames vanachter haar bureau iets, de hele bups stond op en liep het gemeentehuis uit. Het gemeentehuis ging sluiten en iedereen werd verzocht morgen terug te komen.

Het is dat het mechanische wonder van mijn schoonzus. dat ik geen auto van zou durven noemen, want dat zou een belediging van alle auto’s zijn, niet harder dan 90 kan, anders was ik met het dubbele van die snelheid over de dirtroad naar huis gereden. Mijn vrouw naast me keek schichtig om zich heen. Vermoedelijk had ze mijn ogen gezien waar de westelijke woede achter brandden. Eenmaal thuis vroeg ze of ik zin had in een glas whisky-soda. ‘Een?’ was mijn antwoord. ‘Doe maar de fles. En laat die soda maar zitten’. Gelukkig liet ze me toen niet lang wachten