Tagarchief: Ouders

Thailand is ver als er paniek uitbreekt

Thailand is ver als er paniek uitbreektMijn vrouw maakt een moeilijke tijd door. Het gaat niet goed met haar moeder. Ze kan niet meer eten en weegt nog maar 30 kilo. Wat nu?

Moet ze nu vliegensvlug richting Thailand? Om afscheid te nemen van haar moeder? Of moet ze beseffen dat ze dit een consequentie is van het feit dat ze naar Nederland is verhuist.  Het eerste is een reactie vanuit het hart. De tweede een reactie met het hoofd. Wat doe je? Want Thailand is ver als er paniek uitbreekt. Gelukkig hadden we het al eerder meegemaakt:

Geen gehoor

Op een ochtend worden we wakker, een beetje aan de late kant. We hadden de avond ervoor een feestje gehad en dat was een beetje uit de hand gelopen. Mijn vrouw kijkt op haar mobiel en ziet tot haar schrik dat haar oudste zus maar liefst zes keer heeft gebeld. Wetend dat er iets mis is, zet ze meteen haar laptop aan en belt met Thailand. Geen gehoor. Nog een keer. Weer geen gehoor. Ik zie paniek in haar ogen met de minuut groeien.

Mijn schoonouders zijn allebei aan de oude kant. Zij is een oud besje van net 80, de dementie houdt fors huis in haar brein. Soms herkent ze haar eigen dochter niet, maar mij wel. Dan zijn pijnlijke momenten voor mijn vrouw. Vader is drie jaar ouder en heeft tien jaar geleden een ongeluk gehad waarbij zijn heup aan diggelen lag. De dokter heeft het zo goed en kwaad als het kon gereconstrueerd, maar sindsdien loopt pa moeilijk. En heeft hij vaak veel pijn.

ziekenhuis-Pa-Tio-200x200Trombose in been

Opeens gaat de mobiel van mijn vrouw. Het is alweer dik twee uur geleden dat zij voor het laatst geprobeerd heeft met Thailand te bellen. Het is haar oudste zus. De boodschap die zij heeft is geen leuke. Vader heeft trombose in zijn been en is met spoed opgenomen in het plaatselijke ziekenhuis van Pa Tio. Maar die bleken vader niet te kunnen helpen en dus is hij met allerijl naar het provincieziekenhuis van Yasothon gebracht. Dat is een dikke driekwartier rijden.

Als het bloedpropje los zou schieten dan had hij niet meer lang te leven, dus pa ging direct onder het mes. De operatie verliep goed, maar de artsen maken zich zorgen over de koorts die maar niet wil dalen. Hij ligt nog op de intensive-care. Mijn vrouw hangt op en ze kijkt me met een mengeling van verdriet en angst aan. “Moet ik een ticket voor je boeken” vraag ik haar. Ze kijkt me een aantal seconden zwijgend aan en schudt dan naar hoofd.

Thailand is ver als er paniek uitbreektThailand is ver als er paniek uitbreekt

“Mocht hij sterven, dan wil ik wel naar Thailand voor de begrafenis”. Ik zie aan haar dat ze het moeilijk heeft met deze beslissing. We hadden het er al vaker over gehad. Pa en ma zijn oud en de kans is groot dat ze op korte termijn zullen sterven. De kans is ook groot dat zij dan in Nederland is. En hoewel zij er toen erg verstandig over sprak en er koel over deed, komt de klap van een mogelijk naderend einde nu toch hard aan. Ik nam haar in mijn armen en troostte haar.

De volgende ochtend gaat mijn vrouw naar de bank en maakt een flink bedrag over naar haar Thaise rekening. Geld dat ze zelf verdiend heeft en we apart hebben staan als potje voor tegenvallers of voor leuke dingen. Ons nichtje heeft de bankpas en kan het geld afhalen. De helft van het overgemaakte bedrag is om de huidige ziekenhuisrekening te betalen. De andere helft is voor wat er nog kan komen. Maar twee dagen later krijgen we een telefoontje dat pa ontslagen is uit het ziekenhuis van Yasothon en verplaatst is naar het ziekenhuis in Pa Tio om daar verder te herstellen. Een week later mag hij waarschijnlijk weer naar huis.

Alles was weer goed… We wisten toen nog niet dat twee jaar later moeder zou ophouden met eten. En de paniek opnieuw uitbreekt.

Het rituele afscheid van je Thaise ouders

afscheid van je Thaise oudersIn Nederland lopen we de deur uit, terwijl je je ouders nog ‘Doei-doei’ naroept. Mocht je iets langer weg gaan, dan geef je ouders nog een extra lange knuffel, zegt zachtjes nog een paar lieve woorden. Misschien rolt er zelfs een traantje langs de wangen naar beneden. Duurt hoogstens vijf minuten. Trek er voor het rituele afscheid van je Thaise ouders er maar minstens het driedubbele voor uit.

Mijn vrouw en ik zitten allebei op onze knieën voor haar ouders. Mijn vrouw plaatst een bord met daarop twee rode enveloppe en witte jasmijn bloemetjes tegen het voorhoofd, prevelt een gebed en geeft vervolgens het bord door aan haar moeder. In de enveloppe zit geld, voor ieder hetzelfde bedrag. Een geschenk van dochter en schoonzoon.

Dan is het mijn beurt

Dan moet ik op mijn knieën bij mijn schoonmoeder komen zitten. Waarom eerst ik? In de oude Thaise cultuur is de man belangrijker dan de vrouw. Zelfs de aangetrouwde man is belangrijker dan de eigen dochter. Ik zou er gek van worden als ik mijn vrouw was, maar die zegt alleen maar ‘het is oude cultuur zulke dingen kun je niet snel veranderen’.

Moeder heeft een reepje wit touw in haar handen. Ze legt er een knoop in en bindt dat vervolgens, terwijl ze een boeddhistisch gebed opzegt, om mijn rechterpols. Terwijl dat gebeurt houdt mijn vrouw me bij elleboog van dezelfde arm vast.  Dan is het de beurt aan vader om het ritueel te herhalen. Die heeft het rituele ‘afscheid van je Thaise ouders nemen’ nog verder uitgebreid.

Afscheid van je Thaise ouders nemen

Wanneer hij klaar is met het witte touwtje om mijn pols te binden, pakt hij mijn hoofd tussen zijn beiden handen. Ik zit in de wai-houding. Hij prevelt een gebed en blaast vervolgens over mijn kruin. Terwijl hij dat doet, verbaas ik me erover hoeveel lucht er nog in de oude baas zit. Om na een seconde of dertig met enige kracht mijn hoofd van zich af te duwen. ‘Bpa’ is het enige woord dat hij zegt. (ga)

thai ceremonyBij mij vrouw is het rituele dagzeggen uiteraard hetzelfde, maar ook zij voegt zelf iets toe. Wanneer vader of moeder klaar zijn, plaatst zij haar handen op de voeten van haar ouders en maakt drie diepe buigingen. Het ziet er erg nederig uit. Als ik later vraag waarom ze dat deed, legt ze uit ‘om vergiffenis te vragen voor de stomme dingen die ik heb gezegd of heb gedaan’. Is dat dan nodig, vraag ik met een vage glimlach? Ik krijg een stomp, want  mijn vrouw is nogal een flapuit, ook tegen haar ouders.

En dan pas weg

Als het ritueel voltooid is lopen we naar de auto die al een minuutje of tien staat warm te draaien om ons naar het vliegveld van Ubon Ratchatani te brengen. Mijn vrouw en ik maken nog een diepe eerbiedige way naar haar ouders. Beiden beantwoorden dat met een knikje. En zo gaan we dan op weg, ruim 20 minuten later dan eigenlijk de bedoeling was, hopend dat we het vliegtuig nog zullen halen. Het is me duidelijk geworden dat je  niet zomaar even tussendoor afscheid van je Thaise ouders neemt.