Tagarchief: Thai.

Thaise vrouwen tijdens een feestje

Thaise vrouwen tijdens een feestjeZe zijn heel bijzonder om mee te maken, de Thaise feestjes. Maar let de volgende keer eens op de Thaise vrouwen tijdens een feestje. Dan wordt het feest nog meer bijzonder.

Iedereen die wel eens een feest heeft meegemaakt bij een Thai thuis, die kan van te voren aan uittekenen hoe dat feestje gaat verlopen. Het is vrijwel altijd hetzelfde. De mannen gaan voor in de kamer zitten en krijgen drinken en hapjes aangereikt. De vrouwen verdwijnen in de keuken.


Altijd helpen

Ik heb nog nooit één Thaise vrouw gezien die niet de vrouw des huizes ging helpen met het bereiden van het feestmaal en de andere hapjes. Dat is overigens nooit klaar als het feest begint. Of de dames die het feest geven het zo uitkienen? Wie zal het zeggen. Het is hoe dan ook een gegil en gelach in de keuken van jewelste.

Afgelopen weekeinde gaf mij vrouw ook een feest, daar waren enkele Nederlandse vriendinnen aanwezig, en enkele Thai. Daar kon je prachtig het cultuurverschil zien.

Terwijl de Nederlandse vrouwelijk gezellig buiten zaten de keuvelen en te genieten, waren er in eerste instantie geen Thai te zien. Die waren allemaal in de keuken en kwamen af en toe een hapje brengen.

Thaise vrouwen tijdens een feestje

Later zat iedereen buiten, en wordt er met zijn alle gefeest. In de late uurtjes gaat de een na de ander naar huis. Sommige vroeg, want de volgende dag wacht weer werk. De Nederlanders nemen hartelijk afscheid en krijgen een bakje mee van het eten wat er over is gebleven.

De Thaise vrouwen die eerder gaan die verontschuld

igen zich, dat ze niet mee kunnen helpen met opruimen. De Thai die tot het eind van het feest blijven, helpen voordat ze naar huis gaan, eerst alle vaat aan de kant. Zodat de vrouw des huizes niet met alle rotzooi blijft zitten.

Het was me ook al opgevallen in Thailand dat het er zo aan toe gaat. Thaise vrouwen helpen elkaar. Mooi om dit cultuurverschil ook eens in Nederland zo duidelijk te zien.


De glimlach van een Thaise vrouw

“Altijd heeft ze die enorme glimlach, van oor tot oor. Daar kan toch geen kwaad in schuilen.” De glimlach van een Thaise vrouw, en de Thai in het algemeen, is misschien wel het meest verkeerd begrepen aspect van de Thaise cultuur.

Toen in mei 2010 het leger het kamp van de roodhemden in het zakencentrum van Bangkok met een bloedige veldslag ontruimde (officieel 91 doden), hoorde ik mijn collega’s steeds weer verbaasd mompelen: “Dat had ik nooit achter de Thai gezocht. Zoveel bruut geweld van een doorgaans zo vriendelijk volkje.”

Land of the Smiles

De Thai kregen een tijdje geleden door dat al die westerse toeristen die eeuwige glimlach prachtig vinden. Ze maakte er hun reclameslogan van “The Land of the Smiles”. Verkoopt lekker, want wie wil er nu niet naar een land reizen waar de bevolking zo vriendelijk is dat de godganse dag door lopen te glimlachen?

Zelfs wanneer de zo ongeduldige en door hitte geplaagde westerling uit zijn slof schiet, omdat hij vindt dat ie verkeerd of niet snel genoeg behandeld wordt, blijft de Thai glimlachen. Ik heb eens een Brit met een chauffeur van een motortaxi ruzie zien maken, omdat hij 5 baht (ongeveer 12 eurocent) te weinig aan wisselgeld terug kreeg. De chauffeur had het gewoonweg niet. Woest om zoveel onrecht stond de Brit op hoge toon en met een rood bezweet hoofd te eisen dat de politie erbij werd gehaald.

Al die tijd stond de Thaise chauffeur een beetje beteuterd te glimlachen, terwijl hij maar bleef herhalen “Solly sir, solly sir”. Toen de Brit begon te schelden en te duwen, maakte de glimlach ineens plaats voor een duivels grijns. Ik voorspelde de Brit dat ie voor die vijf cent zijn leven op het spel aan het zetten en was, en vermoedelijk binnen een paar minuten met een mes in zijn rug op de stoep zou liggen, bond het opgewonden heerschap in. Er was al een aardig opstootje ontstaan, en de gezichten stonden verhit.

Eens zag ik een bar in de Thaise hoofdstad een man van middelbare leeftijd zich helemaal te buiten te gaan aan de Thaise vrouwen. Alle vrouwen werden overal betast; billen, borsten, kruis, niets werd gespaard. De man dacht ie dat in een snoepwinkel was beland en ongestoord zijn gang kon gaan, er werd ‘m immers geen strobreed in de weg gelegd. De dames ondergingen het met een brede glimlach en veel gegiechel. Ik vroeg later aan een van de dames of ze het zo werkelijk prettig vond, overal die grijpgrage handjes. Het gezicht dat de dame toen naar me trok sprak boekdelen: Ze had liever de man naakt met pek en veren besmeurd door de straten van Bangkok gejaagd.

Glimlach verkeerd uitgelegd

Waarom laten ze het dan toe? Met een glimlach? Het antwoord ligt in de omslag van de stemming in de ruzie met de Thaise chauffeur en de Brit. Op het moment dat de Engelsman begon te schelden en duwen ging hij een onzichtbare grens over.

De wereldberoemde Thaise glimlach is namelijk niet uit vriendelijkheid, maar bedoeld om problemen te voorkomen. Zo lang er maar geglimlacht wordt, zal de tegenstander zich niet zo snel beledigd voelen. Zal er een vorm van genegenheid voor elkaar blijven bestaan, en is dan is de kans het grootst dat het geschil in de minne wordt geschikt.

Thailand kent een schaamtecultuur. In het openbaar in je eer worden aangetast (je gezicht verliezen) is zowat het ergste wat een Thai kan overkomen. En daarom is  voor een Thai is een conflict verschrikkelijk: door kwaad te worden op elkaar, ziet jouw negatieve emotie. En dat wordt als een schande ervaren.

Je ziet het ook vaak terug in Thais-Nederlandse stelletjes. De man klaagt vaak dat bij ruzie zijn Thaise ega of vriendin, dichtklapt. Ze spreekt soms dagenlang niet met hem. De westerse man ervaart dat als straf, maar het is haar manier om verdere escalatie te voorkomen. Het uitpraten van de ruzie is er ook niet bij. De ergernissen worden verzwegen. Totdat ze een keer dronken zijn, alcohol slecht de barrières. Dan komt er een tsunami van opgekropte frustraties naar buiten. Vandaar dat Thaise vrouwen de naam hebben dat ze niet zo goed tegen drank kunnen.

De glimlach van een Thaise vrouw voorkomt erger

De volgende keer dat je Thailand bezoekt, moet je dit verhaal gewoon vergeten. Verlies jezelf in de vermeende vriendelijk. Mocht je echter in een vervelende situatie belanden, herinner je dit verhaal dan vooral en blijf glimlachen. Grote kans dat je er dan zonder kleerscheuren van afkomt.

En mannen met een Thaise vrouw of vriendin: Erken dat de glimlach van een Thaise vrouw veel ruzies voorkomt. Ze is de hele dag bezig met jouw gemoedstoestand te lezen en de sfeer daaraan te passen. Ben haar daar dankbaar voor. Gebruik het niet als excuus om je zin door te drijven. Want zoals hierboven beschreven. Ergens ligt een onzichtbare grens, die je niet wilt overschrijden.

Zo lief als ze lijken, zo mooi als ze glimlachen, Thaise vrouwen zijn niet voor de poes.

Wat te die bij ruzie binnen een Thaise familie

ruzie binnen een Thaise familieTja, het komt in de beste families voor, meningsverschillen die behoorlijk uit de hand lopen  Voordat je het weet heb je ruzie binnen een Thaise familie. En daar sta jij dan met je westerse normen en waarden. Wat te doen?

Losing face

Het belangrijkste wat je moet weten van de Thaise cultuur, in deze maar ook in alle andere situaties, is het fenomeen ‘ Losing Face’. De Westerse cultuur kent de zogenoemde schuldcultuur, voortgekomen uit onze christelijke tradities. Wij hebben schuld of leggen anderen schuld op.


in Azië is er sprake van een schaamtecultuur. Emoties tonen in het openbaar, dat doe je niet! Verdriet, boosheid, geilheid, teleurstelling, verliefdheid, al deze gevoelens worden achter de voordeur gehouden. Als een westerling deze emoties ten opzichte van een Thaise vrouw in het openbaarheid toont, dan heet de ‘Losing Face’. Vooral het tonen van verdriet en boosheid wordt absoluut niet gewaardeerd.

Ruzie binnen een Thaise familie

ruzie binnen een Thaise familieEen ruzie in een Thaise familie vindt dus bijna altijd binnen vier muren plaats. Als er gescholden of gevochten wordt in het openbaar, dan is er vaak iemand dronken. Je ziet dat de familie probeert die dronken persoon te verwijderen, terwijl ze het verschrikkelijk vinden dat iedereen dit kan zien.

Nou, daar sta je dan tussen schreeuwende Thai. Het ziet eruit dat alsof ze elk moment op de vuist kunnen gaan! Wat ga je doen?

Het tweede wat je moet weten is dat Thai, omdat ze niet zo goed in contact staan met hun gevoelens, vaak boosheid spelen. Ze doen dan de welbekende Thaise soaps na die de hele dag op tv worden vertoont. Drama alom. Dus zo erg als het eruit ziet is het vaak niet

Ruzie sussen?

Wat je ook moet weten is dat al Thai eenmaal boos zijn, dat ze dan heel gevaarlijk kunnen worden. Er worden messen en andere wapens getrokken. Ze staan letterlijk naar het leven van iemand anders.

En last-but-not least: Je bent en blijft een buitenstaander. Allereerst ben je geen familie, je bent aangetrouwd. Of alleen een vriend Ten tweede: je bent geen Thai. Je begrijp de cultuur niet, de Thai-ness. Dat is tenminste de overtuiging van de Thai.

Moet je een ruzie proberen te sussen? Dat ligt aan de situatie. Soms wel, soms niet. Wat je nooit moet doen is ook boos worden en je stem verheffen. De hele familie kan zich ineens tegen jou keren.

Hoe laf het ook klinkt. In negen van de tien gevallen kun je het beste jezelf afzijdig houden. Vang je lief op als daar de ruimte voor is. En geef alleen je mening als daarom gevraagd wordt.

Thai zijn geobsedeerd met ziekten: ‘Iek ben pferkouden’

Uiteraard zijn niet alle Thai gelijk en heb je veel verschillen. Maar misschien herken je dit wel: Thai zijn geobsedeerd met ziekten. En ziek zijn.

Van de week ging op het werk mijn mobieltje af. Ik zag aan de nummerherkenning dat het mijn vrouw was. ‘khap’ klinkt een klein dun stemmetje aan de andere kant. ‘Mai sabaai’ is het antwoord als ik vraag hoe het met haar is. ‘Uche uche… ik ben ziek…. snif…’

Nou ziek, dan noemen we in Nederland een flinke verkoudheid. Dat zag ik toch echt verkeerd. Ze was ziek. En goed ook! Of we naar de dokter konden gaan. Toen ik haar vertelde dat de dokter haar al zag aankomen en vermoedelijk hard zou lachen, keek ze me verbaasd aan. ‘Wanneer gaan de mensen dan hier naar de dokter?’

In mijn kont?

In Thailand had ik eens een huidallergie opgelopen nadat ik een waterval had bezocht en gefotografeerd. Overal van die kleine rode jeukende bultjes… Ja echt overal! Ik werd gek van de jeuk, liep de hele dag te krabben. Mijn vrouw sleurde me de volgende dag naar het plaatselijke ziekenhuis, waar de dokter mijn huid amper een blik waardig gunde en direct met een brede glimlach met spuit kwam aanzetten.

Ik rolde mijn mauw alvast op, maar de glimlach van de dokter werd nog breder en bijna schaterend bracht ie uit ‘nai tooth’. In mijn kont? Mijn gezicht was blijkbaar erg zuur want zowel de dokter als mijn vrouw kwamen niet meer bij. Vervolgens kreeg ik nog een hele dosis pillen mee naar huis, die ik driemaal daags moest nemen. Na een paar uur was de jeuk verdwenen en na twee dagen de bultjes.  Niet raar, van zoveel chemicaliën zou ik als virus ook op de loop gaan.

Zelf apothekeren

Op zich dus niet vreemd dat mijn vrouw, toen bleek dat de dokter haar niet zou helpen, ze zelf aan het apothekeren ging. Wat ze de afgelopen dagen allemaal niet aan pilletjes, poedertjes en drankjes in huis heeft gehaald. Om het nog maar niet te hebben over de huismiddeltjes.

Ze maakt een soort thee van honing, kruidnagel en citroen. Omdat ze ondertussen ook mij al heeft aangestoken en ik ook flink loopt te snotteren, kreeg ik ook een kopje met deze thee voorgeschoteld. Smerig! Echt niet te drinken, bah! Met een zuur gezicht heb ik opgedronken. Daarna begon mijn maag te draaien en ik kreeg het bloedheet. Maar toegegeven, het werkte wel. De volgende dag voelde ik me een stuk beter.

Thai zijn geobsedeerd met ziekten

Het gekke is dat het bij mij vrouw niet aanslaat. Die loopt nog steeds te sniffen en snuiven dat het een lieve lust is. En met een gezicht al een oorworm. Al die middeltjes die ze gebruikt lijken niet te werken. Maar dat weerhoudt haar niet om ze te gebruiken. Hup daar gaan weer drie kruidenballetjes de keel in.  Echt, Thai zijn geobsedeerd met ziekten.

Thaise liefde op afstand. Verdraaid lastig!

Thaise liefde op afstandVorig jaar had ik een mailwisseling met een man die nadat hij in Thailand was geweest verliefd is geworden op een Thaise vrouw.  

Omdat zijn verhaal een prachtig voorbeeld is van hoe Thaise liefde op afstand werkt en Thaise relaties ontsporen, heb ik hem gevraagd of ik de mailwisseling mocht publiceren. Hij stemde er mee in, maar natuurlijk laat ik zijn naam achterweg.

Begin maart 2014 was ik uitgenodigd door vrienden in Thailand (Sanam Shi Chek of zoiets) bij een Belgische man en een Thaise vrouw. Ze hebben samen 2 kids. Zo had uit een vorige relatie een dochter van 24 met een kleine van 7. En dus word ik gekoppeld. Na voorheen wat foto’s heen en weer te hebben gestuurd slaap ik mijn hele verblijf bij haar.



Gekoppeld

Ze is knap en heb er enkele redelijke gesprekken mee gehad maar ik moet steeds de aanzet geven. Ik had de indruk dat seks bij veel vrouwen taboe is. Ze gaan niet zomaar bij om het even welke man kruipen en ze zijn nog kieskeurig in het kiezen van een vreemdeling (dus wij waren voorbereid, foto’s werden via de ouders doorgestuurd etc etc).

Ik vond het wel vreemd mijn eerste nacht mocht ik direct bij haar slapen. Hoe moet ik dat dan plaatsen of zoek ik spijkers op laag water?  Tijdens mijn gesprekken met haar zei ze dat ze verlegen was (eigenlijk iedere vrouw). Seks met een man voor plezier is toch niet zo vanzelfsprekend. Met mij had ze de eerste keer van haar leven een orgasme. Het kind wist niet wat haar overkwam.

Tijdens ons samenzijn is er wel iets gegroeid en we houden van elkaar en we zeggen dat ook tegen elkaar. Ik zit nu in België zij in Thailand en ik bel regelmatig (eigenlijk dagelijks) en we zeggen beiden dat we elkaar missen.



Thaise liefde op afstand

Thaise liefde op afstandZij wil wachten op mij (maar als ik dat vraag aan haar hoor ik aan haar antwoord : Kom wat vraag jij nu eigenlijk. Ze zegt Yes why not) Eigenlijk wel mooi allemaal. Ik zie het wel zitten maar probeer wel met mijn voeten op de grond te blijven (tis wel lastig) Gelukkig zijn de ouders er ook. En heeft ze mij al getoond aan het dorp (dus oudere mensen, vrienden, familie) Ik denk dat dit toch wel belangrijk is, niet?

Plots zit ze bij een vriendin in Pattaya. Ze is niet meer te bereiken. Niemand weet waar ze zit,  enkel updates op Facebook met foto’s een teken dat ze nog leeft. Grootvader en moeder zorgen voor de kleine. Ze werkt niet, laat nu en dan een tattoo zetten. Ik weet niet wat ik er moet van denken. Ik weet wel dat ze huilde toen ik vertrok, tot twee maal toe, en ik denk gemeend.

(Wordt vervolgd)

Het verdriet van een Thaise vrouw

Verdriet van een Thaise vrouwHoe vaak zie je beelden van totaal door verdriet overmande, hysterisch huilende mannen of vrouwen? Ik heb ze niet zo vaak gezien. Met andere woorden, gaan Thai anders om met verdriet dan westerlingen?

Ik heb het verdriet van een Thaise vrouw dichtbij mogen meemaken. Op de ochtend van de Eerste Kerstdag kreeg mijn vrouw slecht nieuws uit Thailand. Vader was in comateuze toestand gevonden op de wc. Met spoed gewassen en overgebracht naar het ziekenhuis, waar de dokters hem slechts 50% kans gaven dat hij weer bij zou komen. Maar een paar uur later overleed hij. Mijn schoonvader is 82 jaar geworden.

Stil verdriet

Tegen vier uur belde mijn vrouw met een neef die bij haar vader in het ziekenhuis was. Hij vertelde mijn vrouw dat haar vader om acht uur plaatselijke tijd dood was verklaard door de dokter. Een minuut later kwam ze mij het slechte nieuws brengen. Zakelijk “Vader is twee minuten over acht overleden.”

De tranen kwamen pas toen ik haar vastpakte en omhelsde. Stille tranen, geen gesnik of gejammer. Een beheerste huilbui waar de tranen over haar gezicht stroomde. Gesnotter was het enige geluid dat de doodse stilte doorbrak. Ik keek om en zag dat de vriendin van mijn vrouw, die drie maanden in ons huis woont, ook stilletjes stond te huilen.

verdriet van een Thaise vrouw

We stonden zo een minuut of tien. Ik verbrak de stilte met de vraag of iemands iets wilde drinken. Rare vragen stel je op zo’n moment, of misschien is elke vraag wel raar.  De vraag verbrak niet alleen de stilte, maar ook het verdriet. Tranen droogde op en de praktische zaken namen de boel over. Gebeld werd er met alle familieleden en vrienden

De naaste familieleden hoorde ik zeggen dat ze verdriet hadden, maar uit hun stem klonk berusting. Geen van tranen verstikte stemmen. Schoonzonen en dochters lieten alles uit hun handen vallen en vertrokken onmiddellijk naar het ouderlijk huis in de Isaan. Voor sommige is dat een rit van acht tot tien uur.

Verdriet van een Thaise vrouw

Later hoorde ik mijn vrouw en haar vriendin veel en hard lachen met mensen aan de telefoon. De sfeer was met een paar uur geleden totaal omgeslagen. In de avond hadden we Kerstdiner gereserveerd in het plaatselijke chique restaurant en mijn vrouw besloot om toch te gaan, ondanks haar verlies. Het was de afsluiting van een totaal bizarre dag, want het was een van de gezelligste Kerstdiners die ik ooit heb meegemaakt.

Ik heb eens vol bewondering zitten kijken naar een interview met een vrouw wier man door Zuid-Thaise separatisten was onthoofd, het lijk verminkt en in brand gestoken. Ze had alle reden om hysterisch te worden en vol van haat en verdriet het uit te schreeuwen van pijn. In plaats daarvan zat er een rustige vrouw die met kalme stem antwoord gaf. En bovenal vergaf ze de mannen die haar man vermoord hadden.

Is de Thai door cultuur een ander mens?

Thai door cultuur een ander mens?Deze vraag zal je vermoedelijk met een snelle ‘ja’ beantwoorden.  Ik ook. Maar is dat ook zo? Is de Thai door cultuur een ander mens dan de westerlingen?

Tijdens mijn dagelijkse gang over de digitale snelweg op zoek naar onderwerpen, kwam ik op een blog dat deze vraag tot twee keer toe opwierp. Enigszins verbaast las ik de artikelen, want ik ben ervan overtuigd dat Thai in wezen andere mensen zijn dan wij. Door hun culturele achtergrond denken, voelen ze anders en dus zijn hun besluiten ook anders dan die van ons. Gedrag en persoonlijkheid zijn cultureel bepaald, is mijn vaste overtuiging. Ook na het lezen van de mening van de andere schrijvers.

Piramide van Maslow

Een van de schrijvers wierp de piramide van Maslow op om aan te tonen dat Nederlanders en Thai niet zo verschillend zijn. Maslow rangschikte de volgens hem universele behoeften van de mens in deze hiërarchie. Volgens zijn theorie zou de mens pas streven naar bevrediging van de behoeften die hoger in de hiërarchie geplaatst werden nadat de lager geplaatste behoeften bevredigd waren. Kortom, eerst moest er gegeten worden, daarna komt onderdak en veiligheid en helemaal aan top van de piramide staat zelfontplooiing.

Voor een deel heeft de schrijver gelijk. Een mens moet eten en drinken, voorplanten enz. Dat maakt ons allemaal gelijk. Maar nu staat er een Thai voor de koelkast. Er ligt een broodje kaas in en een pannetje met noedels van gisteravond. Wat zal de Thai nemen, denk je? Is dat misschien omdat er in Thailand een andere eetcultuur heerst dan in Nederland? Kortom, zijn besluit (gedrag) is dus anders dan van een westerling, door een andere culturele achtergrond.

Thai door cultuur een ander mens?De slachting rond sinsod

Nog maar een voorbeeld: De bruidsprijs of –schat, sinsod in het Thai. Door westerlingen vaak ontkent, bestaat niet meer, is ouderwets. Een westerling wil namelijk niet voor zijn bruid betalen. Ik zelf heb ook enorm geworsteld met dit stukje Thaise cultuur. Waarom? Het zit niet in onze cultuur, wij trouwen uit liefde. Voor de gemiddelde Thaise vrouw ligt dat toch echt iets anders. Trouwen is (ook) een zakelijk deal, die haar economische- en financiële- situatie verbetert.

En zo kan ik nog wel even doorgaan met voorbeelden. Een Thai gelooft in het hiernamaals, en hecht niet zoveel waarde aan het leven hier. Vandaar hun moordzuchtige rijstijl? Thaise vrouwen willen een kinderen. Als voortplanting? Nee, zodat er later voor ze gezorgd wordt. Wij westerlingen willen toch eerst graag van het leven genieten. Etc etc

Allemaal voorbeelden waarop een westerling anders zou reageren of een andere beslissing zou nemen dan een Thai. Ik blijf overtuigd: Gedrag en persoonlijkheid zijn wel mede bepaald door culturele factoren.

‘ Ooh jee! We zijn de nam-prik vergeten!’

nam-prikDe Thai zijn eenkenning wezens als het om eten gaat. Het is Thais, Thais en nog eens Thais. Oke, Japans vinden ze ook nog wel aardig. Maar verder eten ze niet over de landsgrenzen. Tenminste niet zonder nam-prik

Ik heb de Thai wel eens gekscherend de Fransen van Zuidoost-Azië genoemd. Ze spreken nauwelijks Engels, zijn extreem trots op hun land en cultuur. En eten is het allerbelangrijkste wat er is. Thais eten wel te verstaan. Dat maakt vakanties in andere landen een beetje ingewikkeld.

Vakantie in Kreta

Een tijdje geleden zijn mijn vrouw en ik een weekje naar Kreta geweest. En je kunt veel zeggen over het Griekse voedsel, maar pittig is het nauwelijks. Het wordt vaak zelfs traditioneel lauw opgediend. Brave vent die ik ben, had ik mijn vrouw van te voren al gewaarschuwd. En zij had zich dan ook voorgenomen om een flinke dosis chilipeper en nam-prick (chilipasta) mee te nemen.

Nauwelijks waren we onderweg naar Eindhoven Airport of er klonk een ijselijk gil naast me. Ik verwachtte dat ze een deur of het gas had open laten staan. Maar nee, het was veel dramatischer ‘We zijn de nam-prik vergeten!’. Ik had echt geen zin om daarvoor om te draaien, wat trouwens ook niet mag op de A2, en naar huis te rijden. Om de potten die al een dag of drie op de keukentafel gereed stonden op te pikken.

Geen Nam-Prik??

De vakantie werd een eethel voor mijn vrouw. Na twee dagen klonk het al ‘ik wil pittig eten. Nu!’. Vanaf de derde dag werd naarstig naar kruidenwinkeltjes gezocht en op zijn kop gezet. Alles wat maar een beetje rood kleurde werd aan een grondige inspectie onderworpen. En ik moest haar steeds maar teleurstellen: ‘Nee lief. Paprikapoeder is niet pittig.’

Vanaf dat moment was geen pepervaatje meer veilig. Moussaka, stifado, kleftiko, souvlaki… allemaal kreeg het een grijs sneeuwlaagje. Zelfs het broodje tonijn tijdens de lunch ontkwam niet. Wanhopig zocht ze naar een Thais restaurant of een massagesalon. Maar er was geen Thai te bekennen. Wel Chinezen. En op dag vijf probeerde ze me te verleiden om ten lange lesten dan maar Chinees te gaan eten. En chinees eten is vloeken in de Thaise keuken. Toen ik dat weigerde, keek ze met puppy ogen aan ‘Ze hebben ook lekker sushi’.

Toko is nog open!

De vakantie was voorbij, de terugreis verliep rommelig vanwege hectische toestanden op het vliegveld van Heraklion. Na decennia van toerisme weten de Grieken nog steeds niet hoe je een vliegveld het meest effectiefst kunt runnen. Op de A2 opweg naar onze woonplaats zegt mijn vrouw ineens ‘De toko is nog open! Zullen we nog even boodschappen gaan doen?’ Een paar uur later zit ik zwetend aan de eettafel. Nu niet van het hete Griekse weer, maar van de somtam. Die was deze keer extra pittig.

Bij de Thai is een afspraak vloeibaar als water

afspraak vloeibaar als waterEen vriend van me, die meegeholpen heeft met de verbouwing van de Thaise massagesalon van mijn vrouw, snapte ineens mijn frustratie over het Thaise tijdgevoel. Hij stond tijdens het klussen vaak te wachten en hij merkte dat een afspraak vloeibaar als water is. Hij werd er gek van en vroeg zich hardop af of hij wel met een Thaise zou kunnen leven.

Ik besef me dat tijd, en het besef van tijd, een typisch ding is van de westerse wereld. Nergens op de wereld zijn ze zo punctueel als in westelijk Europa en de Verenigde Staten. Heb je jezelf nooit eens afgevraagd waarom de chinezen, die hun tijd ver vooruit waren, van alles hebben uitgevonden, maar niet de zakagenda en de polshorloge?

In de rest van de wereld is tijd helemaal niet zo belangrijk. Sterker nog: In het zuiden van Europa begint dat al. Wat zeg ik? In het zuiden van ons land! Ik noem maar even het Brabants Kwartiertje. Ook ik ben ermee gezegend.

Legio voorbeelden

Waar te beginnen met voorbeelden? Ze zijn legio. Die keer dat ik dat tegen mijn vrouw zei ‘we gaan over 20 minuten weg, oké?’ En dat ze toen naar de badkamer liep en heur haar ging wassen. Het werden veertig minuten.  Of die keer dat ze te laat op de trein was gestapt. Toen ik bij het station stond waar ik haar op zou pikken, haar belde waar ze bleef, en ze antwoordde alsof er niks aan de hand was ‘het is maar 20 minuten’. De wang waarop ik toen beet, deed de hele avond nog pijn.

Het is ook een van de dingen waar ik gek van word als ik Thailand ben. Feitelijk is een afspraak daar pas een afspraak als er iemand op komt dagen. Totdat moment is het alleen een optie. Natuurlijk zal het zakelijk wel allemaal goed gaan, maar privéafspraken zijn vloeibaar als water. Zo hadden we een keer een afspraak gemaakt om met de hele familie naar het strand op Koh Samet te gaan. De een na de ander kwam flink te laat of zelfs helemaal niet op dagen. Uren later dan gepland en flink uitgedund kwamen we op het paradijselijke maar zo toeristische strand aan.

afspraak vloeibaar als waterAfspraak vloeibaar als water

Nee, dan die keer dat mijn schoonzus me had gevraagd om haar te helpen. Er moest een stuk land op naam worden gezet, en zij zat in de oogsttijd. Of ik de vorige eigenaresse niet naar het gemeentehuis kon rijden, zodat ze afstand kon doen. Haar auto is een mechanisch wonder uit de jaren 80 van de vorige eeuw, dus ik zag dat wel als een uitdaging. En de rit was slechts 20 minuten, dus ik zag geen wolkje aan het Isaanse zwerk.

De volgende ochtend had ik de wekker op acht uur gezet, want we zouden een uur later wegrijden. Maar om negen uur stond ik tientallen minuten tevergeefs te wachten. De voormalige eigenaresse had die ochtend toch maar besloten om even op het land te gaan werken. Twee uur later kwam ze alsnog aan. Mooi, konden we alsnog op weg. Duuuh, natuurlijk niet. De vrouw moest eerst douchen en het haar wassen. Weer een uur later vertrokken we.

Nog meer wachten

In het gemeentehuis kwam de vrouw erachter dat ze een bepaald formulier niet bij zich had. Dat lag in Yasothorn, 40 minuten rijden verderop. Zucht… wij daar naar toe. Even dat formulier uit een la grissen en weer terug, zou je denken. Sorry, het was middaguur, dus er moest worden geluncht… Weer ruim een uur later gingen we pas terug naar de het gemeentehuis van Pa Tio. En echt, ambtenaren zijn op de wereld een vaste waarde. Traag, trager, traagst. Na twee uur riep een van de dames vanachter haar bureau iets, de hele bups stond op en liep het gemeentehuis uit. Het gemeentehuis ging sluiten en iedereen werd verzocht morgen terug te komen.

Het is dat het mechanische wonder van mijn schoonzus. dat ik geen auto van zou durven noemen, want dat zou een belediging van alle auto’s zijn, niet harder dan 90 kan, anders was ik met het dubbele van die snelheid over de dirtroad naar huis gereden. Mijn vrouw naast me keek schichtig om zich heen. Vermoedelijk had ze mijn ogen gezien waar de westelijke woede achter brandden. Eenmaal thuis vroeg ze of ik zin had in een glas whisky-soda. ‘Een?’ was mijn antwoord. ‘Doe maar de fles. En laat die soda maar zitten’. Gelukkig liet ze me toen niet lang wachten