Het verdriet van een Thaise vrouw

Verdriet van een Thaise vrouwHoe vaak zie je beelden van totaal door verdriet overmande, hysterisch huilende mannen of vrouwen? Ik heb ze niet zo vaak gezien. Met andere woorden, gaan Thai anders om met verdriet dan westerlingen?

Ik heb het verdriet van een Thaise vrouw dichtbij mogen meemaken. Op de ochtend van de Eerste Kerstdag kreeg mijn vrouw slecht nieuws uit Thailand. Vader was in comateuze toestand gevonden op de wc. Met spoed gewassen en overgebracht naar het ziekenhuis, waar de dokters hem slechts 50% kans gaven dat hij weer bij zou komen. Maar een paar uur later overleed hij. Mijn schoonvader is 82 jaar geworden.

Stil verdriet

Tegen vier uur belde mijn vrouw met een neef die bij haar vader in het ziekenhuis was. Hij vertelde mijn vrouw dat haar vader om acht uur plaatselijke tijd dood was verklaard door de dokter. Een minuut later kwam ze mij het slechte nieuws brengen. Zakelijk “Vader is twee minuten over acht overleden.”

De tranen kwamen pas toen ik haar vastpakte en omhelsde. Stille tranen, geen gesnik of gejammer. Een beheerste huilbui waar de tranen over haar gezicht stroomde. Gesnotter was het enige geluid dat de doodse stilte doorbrak. Ik keek om en zag dat de vriendin van mijn vrouw, die drie maanden in ons huis woont, ook stilletjes stond te huilen.

verdriet van een Thaise vrouw

We stonden zo een minuut of tien. Ik verbrak de stilte met de vraag of iemands iets wilde drinken. Rare vragen stel je op zo’n moment, of misschien is elke vraag wel raar.  De vraag verbrak niet alleen de stilte, maar ook het verdriet. Tranen droogde op en de praktische zaken namen de boel over. Gebeld werd er met alle familieleden en vrienden

De naaste familieleden hoorde ik zeggen dat ze verdriet hadden, maar uit hun stem klonk berusting. Geen van tranen verstikte stemmen. Schoonzonen en dochters lieten alles uit hun handen vallen en vertrokken onmiddellijk naar het ouderlijk huis in de Isaan. Voor sommige is dat een rit van acht tot tien uur.

Verdriet van een Thaise vrouw

Later hoorde ik mijn vrouw en haar vriendin veel en hard lachen met mensen aan de telefoon. De sfeer was met een paar uur geleden totaal omgeslagen. In de avond hadden we Kerstdiner gereserveerd in het plaatselijke chique restaurant en mijn vrouw besloot om toch te gaan, ondanks haar verlies. Het was de afsluiting van een totaal bizarre dag, want het was een van de gezelligste Kerstdiners die ik ooit heb meegemaakt.

Ik heb eens vol bewondering zitten kijken naar een interview met een vrouw wier man door Zuid-Thaise separatisten was onthoofd, het lijk verminkt en in brand gestoken. Ze had alle reden om hysterisch te worden en vol van haat en verdriet het uit te schreeuwen van pijn. In plaats daarvan zat er een rustige vrouw die met kalme stem antwoord gaf. En bovenal vergaf ze de mannen die haar man vermoord hadden.

Geef een reactie