Categoriearchief: Thaise prostitutie en bargirls

Over de wereld van Thaise bargirls, GoGo Girls en andere prostitutie

Thaise barvrouwen, wat is daar mis mee?

Thaise barvrouwenDie vraag kwam ik al surfend over de Thaise forums tegen. “Wat is er mis met Thaise barvrouwen?” De man die de vraag stelde had net net een nieuwe Thaise vriendin ontmoet. Uit de bar. Uiteraard. 

Ik schat dat het merendeel van de Thaise vrouwen in Nederland en België uit de bar komen. Een gogo-bar, of een gewone bar waar ze werken als freelancers. Misschien ook wel een paar uit de seks-massagesalons. Moet trouwens wel altijd lachen als je ze vraagt wat ze in de bar doen. Het zijn allemaal schoonmakers. Die bars moeten wel heel schoon zijn met zoveel schoonmaaksters.



Isaan

Op zich is het niet gek dat je Thaise vrouwen in een bar ontmoet. In Nederland ontmoet je ook vaak vrouwen in een bar. En Thaise vrouw  in een restaurant of in een park aanspreken is een stuk lastiger.

Zeker omdat de meeste vrouwen uit de Isaan (het Thaise platteland) geen goede opleiding hebben genoten en dus gebrekkig Engels spreken. Het zijn vooral de vrouwen uit de Isaan die een westerse man zoeken.

Thaise barvrouwenDe middenklasse Thai, die de universiteit heeft doorlopen en een goede baan heeft, zit niet op zo’n farang (Thai voor westerling) te wachten, Sterker nog, er wordt door die Thai op de farang neergekeken. Vermoedelijk omdat ze dan gezien worden als meisje van het platteland en dus uit de bar.

De vrouwen uit de Isaan hopen in Europa op een beter leven. En meer geld om hun naaste familie financieel te verzorgen. Dat is de belangrijkste reden om een westerling aan de haak slaan. Soms komt daar liefde bij, vaak echter niet.

Naar Europa

We hebben allemaal wel eens vakantievriendinnetjes gehad. Na de vakantie heb je nog even contact, maar al snel verwatert dat. Om de een of andere reden besluiten mannen die naar Thailand gaan om die vakantie liefde meer naar huis te nemen. En zelfs mee te trouwen en samen kinderen te krijgen.

Natuurlijk heeft dat te maken met de Thaise vrouw, die dat als hoogste doel in haar leven ziet. Wonen in Europa. Ze weet dat op subtiele wijze kenbaar te maken. En de mannen zover te krijgen dat ze alles in het werk stellen om deze wens te vervullen.

Eenmaal in Europa komen de problemen. De man, die in Thailand met geld smeet, blijkt in Nederland te moeten sappelen. Heeft misschien wel een baantje, maar geen geweldig loon. En Nederland is zo duur! Daar hadden ze echt geen weet van. Teleurstelling volgt op teleurstelling. En dan die lange grauwe winters.

Thaise barvrouwenDat is er mis met Thaise Barvrouwen

De westerling besluit vaak dat hij niet wil betalen voor de familie van de Thaise vrouw, en dus moet de vrouw zelf aan het werk. Als schoonmaakster, in de bediening van een Thais restaurant,  in een Thaise massagesalon of terug naar wat ze gewend was. Seks verkopen. Waar is die droom gebleven, dat een man voor haar zou zorgen?




Als er dan geen sprake is van liefde, dan spat niet alleen de droom van de Thaise vrouw uiteen maar ook haar relatie met die westerling die zijn (financiële) belofte nakwam. Vaak is er dan al sprake van overvloedig drankgebruik door de vrouw.

Het hierboven beschreven verhaal past op het overgrote deel van de Nederlands-Thaise relaties. De verwachtingen naar elkaar zijn te groot, evenals de culturele verschillen. Er is veel liefde en geduld voor nodig om zo’n relatie te laten werken. En zoals al geconstateerd, dat is niet de belangrijkste reden voor Thaise barvrouwen om een relatie te beginnen met een farang.

Door de ogen van een Go-Go Girl

Ik voel zijn ogen over mijn rug naar beneden gaan. Ik ben een Go-Go Girl en dus wieg even extra met mijn achterwerk en draai me dan langzaam om. Terwijl zijn ogen mijn lichaam verder verkennen, neem ik hem aandacht op. Nee, deze man wil ik niet. Als hij me dan eindelijk in de ogen aankijkt, werp ik een arrogante blik terug.

Hij glimlacht terug, een beetje te verlekkerd naar mijn zin. Ik werp een vriendin een blik toe die zij meteen begrijpt. We verwisselen snel van plaats. Vlug verken ik de mannen die hier zitten te kijken. Een jong stel, Amerikanen denk ik. Hij kijkt ongelukkig rond, probeert angstvallig oogcontact met de dames op het ovale podium te vermijden. Zij is een stuk brutaler en wijst hem verschillende meiden aan, die blijkbaar bij in haar smaak vallen. Hij kijkt en knikt dan snel. Dan zitten er nog twee grijsaards van boven de 60 en een kalende man van in de 40 in een mouwloos Chang T-shirt met licht bollend logo. Het is niet druk vanavond.



Gestuurd door pa

Ik heb dit werk niet altijd gedaan. Sterker nog. Als ik niet was gestuurd, dan was ik nooit op Soi Nana beland. Samen met mijn jongste zus en oudste broer was ik zeer gelukkig in Selaphum, een stoffig stadje onder de rook van Roi Et. Mijn ouders hebben daar een boerderijtje aan de randen van Amphur Klang.  We verbouwen mais, rijst en hebben wat kippen en koeien. Mijn taak was om de dieren te verzorgen. Als het oogsttijd was hielp ik ook mee op het land.

Ik mis het platteland heel erg. De vergezichten, de stilte, de hete middagen in april en mei. Samen met de hele familie zochten we dan beschutting onder een boom en sliepen een paar uurtjes tussen de werkzaamheden door. Ik mis ook mijn broer, mijn zusje en mijn moeder. En mijn vader dan? Daar ben ik nog steeds kwaad op. Hij is de reden dat ik hier half naakt sta te dansen. We hadden het niet slecht, de boerderij bracht genoeg op. Maar mijn vader werd jaloers op de buren, die ineens een nieuwe auto kochten. Of een flatscreen tv. Dat wilde hij ook.

Mijn vader is geen gemakkelijk man. Hij kan zijn handen niet thuis houden. Op beide manier. Toen ik 12 jaar oud was en de vrouwelijke rondingen zich aandienden, vertelde hij mij keer op keer hoe mooi ik was. Met hulp van mijn moeder wist ik te voorkomen dat het te ver ging. Maar er kwam een dag dat ik daar het gelag voor moest betalen. “Je bent zo mooi, maar je wilt mij niet. Ga dan maar iets verdienen met dat prachtige lichaam van je’, zei hij op een goede dag. Het hysterische gekrijs en gehuil van de drie dames in huis mocht niet baten. Hij wilde een nieuwe auto en daar moest ik voor gaan zorgen.

Aandacht trekken

Daar sta ik dan, in een niets verhullend topje en kort rokje. Het lijkt heel keurig, maar als de twee grijsaards die aan mijn voeten een Singha drinken, hun blik omhoog richten dan hebben ze onthullende ervaring.  Maar mijn onderkant interesseert de heren niet, ze zijn druk in discussie. Over voetbal of politiek, schat ik in. Toch wil ik hun aandacht trekken.

Ik ga door mijn knieën totdat ik bijna op mijn hurken zit. Zwaai mijn kont een beetje heen en weer en leg het heerschap rechts een vinger onder zijn kin. Zachtjes duw zijn gezicht richting dat van mij, ik leun een beetje voorover en pruil mijn lippen tot een kus. Dan ga ik langzaam weer staan. Jip, nu heb ik zijn aandacht. De kalende veertiger verderop vindt het prachtig en staat te joelen. Ik negeer hem, want hem wil ik niet. Hij lijkt me het type dat tijdens het vrijen rare dingen wil of me slaat.

Geregeld via ‘oom’

Vraag me niet hoe, maar mijn vader kende de eigenaar van deze bar. Hij belde een paar keer met deze ‘oom’ zoals hij het noemde. En op een ochtend, toen ik me aan het klaar maken was om een dagje met de koeien door te brengen, stond mijn vader ineens voor me. Hij had een treinticket in de ene en een koffer in de andere hand. Tijd om na te denken kreeg ik niet. Afscheid te nemen van mijn familie en vriendinnen trouwens ook niet. Hij bracht me direct naar het treinstation in Roi Et, waar hij mij het ticket, 50 baht en een briefje met een adres gaf.

Acht uur later reed ik Bangkok binnen. Angstig zag ik de skyline aan de horizon verschijnen, weggerukt uit mijn veilige wereld stapte ik een voor mij totaal onbekende omgeving binnen. Druk, nerveus, heet.  Aan een taxichauffeur liet ik het adres zien. De rit kostte 47 baht, alsof mijn vader dat had geweten. De rust op Nana Plaza was weldadig. Dat zou nog gaan veranderen, dat wist ik toen nog niet. Maar nu met daglicht viel het allemaal mee.

De eigenaar van de bar, een dikke Koreaan die naar vette sigarenrook stonk, gaf me mijn uniform. Ik moest me voor zijn neus omkleden. Vervolgens bekeek hij me met een zakelijke blik van onder naar boven. Hij knikte een keer, en gaf me een nieuwe ID kaart. “Je bent achttien als iemand het vraagt”. Ik was twee jaar jonger.



Grijsaard mee met Go-Go Girl

De blik van de grijsaard volgt me naar boven. Ik glimlach zo verliefd mogelijk en knipoog naar hem. Ik zie zijn blik snel onder mijn rokje schieten. Beet! Ik doe dit nu al drie jaar en heb nu geen problemen meer met dit werk. In het begin was dat wel anders. Vreselijk vond ik het om hier te dansen. Een hel om met mannen mee naar hun hotelkamer te gaan. Maar mijn collega’s hier hebben me de kneepjes bijgebracht. “Voer ze dronken, dan vallen ze voordat iets gebeurd in slaap’.

Daarom heb ik mijn pijlen gericht op een van deze twee grijsaards. Ze zijn snel tevreden en betalen altijd goed. En ik ben veilig, want dit soort heren willen mij nog eerst veroveren voordat ze mij bezitten. Ze maken je nog echt het hof. Dat ze een lijf hebben dat helemaal uitgezakt is? Nee, zo’n dikke zwetende stinkende en zwoegende man boven je, dat is lekker.  Die dan ook na de daad nog gaat afdingen omdat hij het niet lekker genoeg vond.  Een tip kun je dan helemaal vergeten.

De grijsaard wenkt de mamasan, die na een paar woorden met hem te hebben gewisseld mij wenkt. Ik snel het trapje af en vlij mijzelf tegen de grijsaard aan. Ik kroel achter wat door zijn haar. Deze avond is goed. Heel goed. En het geld voor de auto van mijn vader is bijna compleet. Misschien dat ik dan kan gaan sparen voor een reis naar Europa. Of Amerika. Lekker ver weg van alles.

Dit is een fictief verhaal gebaseerd op interviews die John Sarbach had met diverse Go-Go Girls