Door de ogen van een Go-Go Girl

Ik voel zijn ogen over mijn rug naar beneden gaan. Ik ben een Go-Go Girl en dus wieg even extra met mijn achterwerk en draai me dan langzaam om. Terwijl zijn ogen mijn lichaam verder verkennen, neem ik hem aandacht op. Nee, deze man wil ik niet. Als hij me dan eindelijk in de ogen aankijkt, werp ik een arrogante blik terug.

Hij glimlacht terug, een beetje te verlekkerd naar mijn zin. Ik werp een vriendin een blik toe die zij meteen begrijpt. We verwisselen snel van plaats. Vlug verken ik de mannen die hier zitten te kijken. Een jong stel, Amerikanen denk ik. Hij kijkt ongelukkig rond, probeert angstvallig oogcontact met de dames op het ovale podium te vermijden. Zij is een stuk brutaler en wijst hem verschillende meiden aan, die blijkbaar bij in haar smaak vallen. Hij kijkt en knikt dan snel. Dan zitten er nog twee grijsaards van boven de 60 en een kalende man van in de 40 in een mouwloos Chang T-shirt met licht bollend logo. Het is niet druk vanavond.



Gestuurd door pa

Ik heb dit werk niet altijd gedaan. Sterker nog. Als ik niet was gestuurd, dan was ik nooit op Soi Nana beland. Samen met mijn jongste zus en oudste broer was ik zeer gelukkig in Selaphum, een stoffig stadje onder de rook van Roi Et. Mijn ouders hebben daar een boerderijtje aan de randen van Amphur Klang.  We verbouwen mais, rijst en hebben wat kippen en koeien. Mijn taak was om de dieren te verzorgen. Als het oogsttijd was hielp ik ook mee op het land.

Ik mis het platteland heel erg. De vergezichten, de stilte, de hete middagen in april en mei. Samen met de hele familie zochten we dan beschutting onder een boom en sliepen een paar uurtjes tussen de werkzaamheden door. Ik mis ook mijn broer, mijn zusje en mijn moeder. En mijn vader dan? Daar ben ik nog steeds kwaad op. Hij is de reden dat ik hier half naakt sta te dansen. We hadden het niet slecht, de boerderij bracht genoeg op. Maar mijn vader werd jaloers op de buren, die ineens een nieuwe auto kochten. Of een flatscreen tv. Dat wilde hij ook.

Mijn vader is geen gemakkelijk man. Hij kan zijn handen niet thuis houden. Op beide manier. Toen ik 12 jaar oud was en de vrouwelijke rondingen zich aandienden, vertelde hij mij keer op keer hoe mooi ik was. Met hulp van mijn moeder wist ik te voorkomen dat het te ver ging. Maar er kwam een dag dat ik daar het gelag voor moest betalen. “Je bent zo mooi, maar je wilt mij niet. Ga dan maar iets verdienen met dat prachtige lichaam van je’, zei hij op een goede dag. Het hysterische gekrijs en gehuil van de drie dames in huis mocht niet baten. Hij wilde een nieuwe auto en daar moest ik voor gaan zorgen.

Aandacht trekken

Daar sta ik dan, in een niets verhullend topje en kort rokje. Het lijkt heel keurig, maar als de twee grijsaards die aan mijn voeten een Singha drinken, hun blik omhoog richten dan hebben ze onthullende ervaring.  Maar mijn onderkant interesseert de heren niet, ze zijn druk in discussie. Over voetbal of politiek, schat ik in. Toch wil ik hun aandacht trekken.

Ik ga door mijn knieën totdat ik bijna op mijn hurken zit. Zwaai mijn kont een beetje heen en weer en leg het heerschap rechts een vinger onder zijn kin. Zachtjes duw zijn gezicht richting dat van mij, ik leun een beetje voorover en pruil mijn lippen tot een kus. Dan ga ik langzaam weer staan. Jip, nu heb ik zijn aandacht. De kalende veertiger verderop vindt het prachtig en staat te joelen. Ik negeer hem, want hem wil ik niet. Hij lijkt me het type dat tijdens het vrijen rare dingen wil of me slaat.

Geregeld via ‘oom’

Vraag me niet hoe, maar mijn vader kende de eigenaar van deze bar. Hij belde een paar keer met deze ‘oom’ zoals hij het noemde. En op een ochtend, toen ik me aan het klaar maken was om een dagje met de koeien door te brengen, stond mijn vader ineens voor me. Hij had een treinticket in de ene en een koffer in de andere hand. Tijd om na te denken kreeg ik niet. Afscheid te nemen van mijn familie en vriendinnen trouwens ook niet. Hij bracht me direct naar het treinstation in Roi Et, waar hij mij het ticket, 50 baht en een briefje met een adres gaf.

Acht uur later reed ik Bangkok binnen. Angstig zag ik de skyline aan de horizon verschijnen, weggerukt uit mijn veilige wereld stapte ik een voor mij totaal onbekende omgeving binnen. Druk, nerveus, heet.  Aan een taxichauffeur liet ik het adres zien. De rit kostte 47 baht, alsof mijn vader dat had geweten. De rust op Nana Plaza was weldadig. Dat zou nog gaan veranderen, dat wist ik toen nog niet. Maar nu met daglicht viel het allemaal mee.

De eigenaar van de bar, een dikke Koreaan die naar vette sigarenrook stonk, gaf me mijn uniform. Ik moest me voor zijn neus omkleden. Vervolgens bekeek hij me met een zakelijke blik van onder naar boven. Hij knikte een keer, en gaf me een nieuwe ID kaart. “Je bent achttien als iemand het vraagt”. Ik was twee jaar jonger.



Grijsaard mee met Go-Go Girl

De blik van de grijsaard volgt me naar boven. Ik glimlach zo verliefd mogelijk en knipoog naar hem. Ik zie zijn blik snel onder mijn rokje schieten. Beet! Ik doe dit nu al drie jaar en heb nu geen problemen meer met dit werk. In het begin was dat wel anders. Vreselijk vond ik het om hier te dansen. Een hel om met mannen mee naar hun hotelkamer te gaan. Maar mijn collega’s hier hebben me de kneepjes bijgebracht. “Voer ze dronken, dan vallen ze voordat iets gebeurd in slaap’.

Daarom heb ik mijn pijlen gericht op een van deze twee grijsaards. Ze zijn snel tevreden en betalen altijd goed. En ik ben veilig, want dit soort heren willen mij nog eerst veroveren voordat ze mij bezitten. Ze maken je nog echt het hof. Dat ze een lijf hebben dat helemaal uitgezakt is? Nee, zo’n dikke zwetende stinkende en zwoegende man boven je, dat is lekker.  Die dan ook na de daad nog gaat afdingen omdat hij het niet lekker genoeg vond.  Een tip kun je dan helemaal vergeten.

De grijsaard wenkt de mamasan, die na een paar woorden met hem te hebben gewisseld mij wenkt. Ik snel het trapje af en vlij mijzelf tegen de grijsaard aan. Ik kroel achter wat door zijn haar. Deze avond is goed. Heel goed. En het geld voor de auto van mijn vader is bijna compleet. Misschien dat ik dan kan gaan sparen voor een reis naar Europa. Of Amerika. Lekker ver weg van alles.

Dit is een fictief verhaal gebaseerd op interviews die John Sarbach had met diverse Go-Go Girls

Geef een reactie