Tagarchief: Thailand

Kinderen adopteren uit Thailand (Deel 2)

Zemanta Related Posts ThumbnailHoewel Thailand een land is waar de familieband sterk in, en vrijwel alles binnen de familie wordt opgelost, zijn er toch veel weeskinderen in Thailand. Kinderen die hun ouders zijn verloren door bijvoorbeeld verkeersongelukken, geweld of aids. Die kinderen kun je adopteren, zoals Paul en Leida deden.

Maar kinderen adopteren  uit Thailand is geen karweitje dat je op een zondagnamiddag even klaart.  Paul en Leida adopteerde twee Thaise jongens. Dany (Danusorn) is 18. We hebben hem eind 1996 opgehaald, hij was toen 16 maanden. En Saran. Hij is nu 12, hij was 3 toen wij hem ophaalden in 2003. Eerst schreven we het verhaal van Dany. Nu het verhaal van Saran

Was een tweede keer kinderen adopteren uit Thailand moeilijker of makkelijker?

Uiteraard was de tweede keer anders dan de eerste. Je hebt alles al een  keer meegemaakt. Vooral mijn vrouw wilde graag een tweede kind. We besloten weer te gaan voor een jongen, en weer uit Thailand. Maar er was een grote complicatie: ik was in 2000 al te oud voor adoptie uit Thailand. We besloten iets te proberen wat nog niemand had gedaan in Nederland: mijn vrouw deed alleen de aanvraag.

En alle andere bureaucratische rondslomp zal ook wel minder zijn.

We hoefden bijvoorbeeld niet de verplichte VIA cursus te volgen, we kregen wel weer het onderzoek van de Raad van de Kinderbescherming, en hoewel de kans volgens de onderzoekspersoon klein was, besloot ze mijn vrouw (en mij als haar partner) toch de beginseltoestemming te geven.

Maar kinderen adopteren uit Thailand is geen karweitje dat je op een zondagnamiddag even klaart. Paul en Leida adopteerde twee Thaise jongens.
Paul en Leida

Ook bij Wereldkinderen waren ze erg sceptisch: Thailand accepteerde geen alleenstaande ouders, maar omdat wij nog getrouwd waren en ik mijn vrouw financieel ondersteunde, hebben ze de aanvraag van mijn vrouw toch naar Thailand gestuurd. (2000). Uiteindelijk is de aanvraag toch in Thailandgeaccepteerd.

Mijn vrouw werd officieel voogd, pas na 3 jaar kon ik mij officieel als Sarans vader laten registreren. November 2003 kregen we een voorstel, binnen 2 weken moesten we afreizen. Eind december 2003 kwamen we alle vier terug in Nederland.

Grappig om te vermelden is dat mijn vrouw dus de eerste was die in Nederland alleen een kind uit Thailand geadopteerd heeft. Korte tijd later hoorden we dat Thailand de procedures heeft gewijzigd, zodat dit niet langer mogelijk was.

Had je dezelfde problemen met Saran als je met Dany hebt gehad?1

Nee. Met Saran, die duidelijk een heel ander karakter heeft dan Dany, hebben we tot op heden geen noemenswaardige problemen gehad.

Kinderen adopteren uit Thailand (Deel 1)

Kinderen adopteren uit ThailandHoewel Thailand een land is waar de familieband sterk in, en vrijwel alles binnen de familie wordt opgelost, zijn er toch veel weeskinderen in Thailand. Kinderen die hun ouders zijn verloren door bijvoorbeeld verkeersongelukken, geweld of aids. Die kinderen kun je adopteren, zoals Paul en Leida deden.

Maar kinderen adopteren  uit Thailand is geen karweitje dat je op een zondagnamiddag even klaart.  Paul en Leida adopteerde twee Thaise jongens. Dany (Danusorn) is 18. We hebben hem eind 1996 opgehaald, hij was toen 16 maanden. En Saran. Hij is nu 12, hij was 3 toen wij hem ophaalden in 2003. We starten met het verhaal van Dany.



Jullie besloten op een goede dag  kinderen uit Thailand te adopteren. Hoe ging dat?

In 1990 liepen we in een vruchtbaarheidsonderzoek traject. We waren van plan verder te gaan met onderzoeken, en nog verder (K.I. en evt. IVF). Kennissen van ons die al middenin een adoptie traject zaten, hebben ons opgegeven. We waren op dat moment nog helemaal niet met adoptie bezig. We hebben 1 of 2x KI gedaan. Dit bleek zo’n emotionele toestand te zijn, dat wij toen hebben besloten ermee te stoppen en ons volledig te richten op adoptie.

De keuze voor Thailand is vooral een kwestie van afstrepen geweest. We wilden perse een jongen, zodat landen als China of India al direct afvielen. De Filipijnen, waar veel jongens vandaan kwamen, viel af omdat ouders op moment van adoptie niet ouder mochten zijn dan 35 en bovendien praktiserend katholiek. Colombia zagen we niet zitten omdat je daar ongeveer 3 maanden naar toe moet en een heleboel zelf moet regelen.  Wij wilden graag een Aziatisch type, een jongen en uiteindelijk hebben we voor Thailand gekozen.  Een droom hebben is een, maar die droom uitlaten komen is iets anders.

Wist je waaraan je begon?

Kinderen adopteren uit Thailand
Paul en Leida

Nee, wij wisten niet waar we aan begonnen. We hebben ons ingeschreven bij Justitie, dat is de eerste stap. Daarna volgt de verplichte cursus van VIA . Deze bestaat uit 6 bijeenkomsten, samen met andere aspirant-adoptie ouders, waarin wordt ingegaan op allerlei aspecten van adoptie en vooral op problemen die adoptie zou kunnen opleveren. Je leert om de situatie te zien vanuit het oogpunt van het adoptie kind, bijv dat die jullie ziet als 2 witte mensen, die er heel anders uitzien dan je gewend bent, die anders ruiken en praten en die jou uit je vertrouwde omgeving willen halen.

Ook problemen na de adoptie worden behandeld, zoals hechtings- en aanpassingsproblemen, reacties vanuit de omgeving, discriminatie et cetera. Deze bijeenkomsten zijn verplicht, je werkgever is ook verplicht je hiervoor vrij te geven, maar dat houdt dan wel weer in dat je op je werk moet vertellen waar je mee bezig bent. Tijdens de VIA cursussen vallen nog veel mensen af, omdat het ze tegenvalt of ook omdat ze ineens zwanger blijken te zijn.

Hierna volgt een onderzoek van de kinderbescherming. Er komt iemand een aantal keren bij je thuis om met je te praten over je motieven, je motivatie, maar ook om te beoordelen of jullie of jullie huis wel geschikt zijn om adoptie kinderen te laten opvoeden. Op zich is dit wel nuttig, je wilt bv niet dat kleine kinderen in verkeerde handen zouden vallen, maar aan de andere kant worden bij mensen die ‘gewoon’ kinderen krijgen ook niet gekeken of die wel geschikt zijn als ouder. Wij vonden dit wel eens een beetje wrang.

Kinderen adopteren uit ThailandEr komt dan ook nog een antecedenten onderzoek. En diepgaand ook: bij mij werd bekend dat ik 5 jaar daarvoor een bon had gekregen voor rijden met een biertje op!  Uiteindelijk kregen wij de beginseltoestemming van Justitie. Dit is een belangrijk document, want nu kun je je aanmelden bij een adoptie bureau.

Heb je een adoptiebureau in de armen genomen? Was dat moeilijk om te vinden.

We hebben ons ingeschreven bij het adoptie bureau Wereldkinderen in Den Haag. Je moet een bureau kiezen dat een officiële licentie heeft van Justitie. WK kenden wij omdat bovengenoemde kennissen er ook waren ingeschreven. We hebben nog wel gekeken bij andere bureaus, maar die waren vaak gericht op kinderen uit 1 bepaald land, bijv. China. WK had de grootste keus uit landen en adoptie uit Thailand was alleen via WK mogelijk.

Na inschrijving werden we uitgenodigd voor een intake gesprek. Daarin wordt besproken wat je graag zou willen: jongen / meisje, welk land, handicap of niet, baby of iets ouder. Zoals al gezegd hadden wij al gekozen voor Thailand en vanaf dat moment begon het adoptie traject echt. (eind 1993).

Wat we verder nog moesten doen voor Thailand was alle papieren in orde maken: kopieën van paspoorten, uittreksel uit bevolkingsregister, kopieën van het trouwboekje, werkgeversverklaring, inkomens papieren (want voor Thailand moest je toentertijd minimaal 40.000 per jaar verdienen, anders gingen de Thaise autoriteiten niet akkoord). Dit hele pakket werd naar Thailand gestuurd, samen met de beginseltoestemming en toen begon het lange wachten.

Kon je de kinderen zelf uitzoeken?  Of hoe gaat dat in zijn werk?

Het wachten duurde erg lang. In juli 1996 kregen we officieel voorstel: een jongetje, Danusorn, geboren op 11 juli 1995. We zijn meteen afgereisd naar Den Haag waar we een foto te zien kregen en wat algemene info over het kind. Het is dus niet zo dat je een kind kan uitzoeken. De Thaise adoptie commissie beslist welk kind het beste bij jou past. Uiteraard hebben we het voorstel geaccepteerd.

Kinderen adopteren uit ThailandWe kennen een stel dat niet akkoord ging met het voorstel ( ze konden niet afreizen omdat de vader van de man zeer ernstig ziek was), en zij hebben nooit meer een ander voorstel ontvangen. Weigering is echt “not done”.

Uiteindelijk zijn we in november afgereisd naar Thailand. Via een officiële zitting (de Boardmeeting) wordt het kind aan jou toegewezen. Wij hadden Dany al een paar dagen daarvoor meegekregen uit het kindertehuis.



Kinderen adopteren uit Thailand is dus lastig. Wat zijn zo de moeilijkheden die je tegenkomt? 

Wij hebben met Dany het eerste jaar na aankomst hechtingsproblemen gehad. Hij was een allemansvriend en wilde met iedereen mee die bij ons kwam. Dit hebben we al in een vroeg stadium  herkend. We zijn met hem naar bureau geweest dat bekend was met dit soort problemen. We kregen een therapie, die er voor moest zorgen dat hij ons als zijn ouders en ons huis als zijn thuis zou beschouwen.

In de praktijk kwam het erop neer dat we met hem naar niemand langs mochten gaan, dat er niemand bij ons op visite mocht komen en dat wij zoveel mogelijk tijd met hem moesten doorbrengen. Nu was ik op dat moment werkeloos geworden, dus dat kwam toen goed uit. De therapie heeft een paar maanden geduurd en is succesvol geweest.

Er zat wel een valkuil in: de familie van beide kanten begreep er niets van en was zelfs kwaad toen we zeiden dat ze niet op zijn verjaardag konden komen. Dit soort problematiek is niet uit te leggen aan mensen die geen adoptie kind hebben. Gelukkig hebben we aan aantal vrienden die ook een Thaise zoon geadopteerd hebben en waar we ons verhaal wel kwijt konden en nog steeds kunnen.

Boeddhistisch huwelijk in Thailand (video)

Boeddhistisch huwelijk in ThailandMenig westerling komt voor het dilemma te staan. Ik heb mijn Thaise vriendin gevraagd om met me te trouwen. Maar wat dan? Wat gaat er gebeuren? Hoe ziet zo’n bruiloft eruit? Hierbij een video die een beetje een inkijk geeft.

Net zoals in Nederland kent ook Thailand twee soorten huwelijken. Het wettelijk huwelijk, dat wordt afgelegd op het gemeentehuis (Baan Ampur) of het Boeddhistisch huwelijk. Dat laatste is erg vergelijkbaar met het kerkelijk huwelijk in Nederland. Als je alleen kerkelijk zou trouwen, dan ben je nog steeds niet wettelijk man en vrouw. Zo is het ook met het boeddhistisch huwelijk.



Boeddhistisch huwelijk in Thailand

Er zijn geen echte regels voor hoe het boeddhistisch huwelijk moet verlopen. Maar vaak gaat het redelijk volgens een vast stramien. In de (vroege) ochtend de monniken eten geven en hun zegening ontvangen. De ceremoniële kleding aantrekken, met een soort stoet door het dorp trekken naar het huis van de bruid. De toneelstukjes die daar worden opgevoerd, je moet steeds weer een familielid omkopen om naar binnen te mogen. Vervolgens de inzegening van het huwelijk door een Boeddhistische Schriftgeleerde waarin de bruidsprijs (sinsod) wordt getoornd, en daarna de felicitaties waarbij een wit touwtje om je pols wordt gebonden (sai sin). En dan feest.

Als het om een huwelijk tussen een westerling (farang) en een Thaise vrouw gaat worden er vaak ook enkele westerse elementen ingebouwd. Zo zie je dat de vrouw aan het eind van deze video haar bruidsboeket de menigte ingooit. Zowel het bruidsboeket als het traditionele gooien komt in de Thaise cultuur niet voor.



Video van Boeddhistisch huwelijk in Thailand

Mocht je binnenkort met een Thaise vrouw gaan trouwen, dan kan deze film je een beetje helpen bij wat je mogelijk te wachten staat. Mogelijk, want zoals al eerder gezegd, er zijn geen regels. Wat er ook gebeurd, probeer er van te genieten. En wordt niet zo ongelukkig als de westerling in deze video. Laat het maar over je heen komen. Weet dat je het middelpunt bent van iets heel bijzonders.

Op zijn Thais scheiden: hoe werkt dat?

Thais scheidenAls je kunt trouwen dan kun je ook scheiden. Maar je hebt in Thailand drie vormen van het huwelijk, dus ook drie manieren  van Thais scheiden.

Het zijn van die dingen waar we geen rekening mee houden als we gaan trouwen. Maar ik zeg altijd ‘alles kan kapot’. Dat blijkt ook wel, want 80% van alle huwelijken sneuvelt uiteindelijk. In een huwelijk tussen Thai en Nederlands is dat percentage nog hoger. Dan is het misschien toch ook wel handig als je weet hoe een scheiding in Thailand in zijn werk gaat. Per slot van rekening geldt nog altijd het spreekwoord ‘bezint eer gij begint’.

Thais scheiden bij boeddhistisch huwelijk

Dat is simpel. Als na verloop van tijd beide of een van jullie het niet meer ziet zitten, dan kijk je elkaar en zegt dat het over is. Je hoeft nergens naar toe, aan niemand toestemming te vragen. Het is net als bij een verkering in Nederland. Over is over en je haalt je tandenborstel terug. Dit is de makkelijkste en eenvoudigste manier van Thais scheiden. Vanaf hier wordt het ingewikkelder.

Thais scheiden bij een wettelijk huwelijk (beide partners zijn het eens)

Thais scheiden bij een wettelijk huwelijk kunt je doen bij hetzelfde gemeentehuis (ampur) waar je jouw huwelijk eerder heeft ingeschreven. Beide partijen moeten het dan eens zijn over de voogdij over de kinderen en er mag geen ruzie zijn over de boedel.

Thais scheidenZijn er wel problemen rond de voogdij of boedelscheiding, dan is het raadzaam om een advocaat in te schakelen en die mee te nemen naar het gemeentehuis.

Bij de registratie van de echtscheiding, kunnen ambtenaren je vragen stellen over jouw toekomstige plannen, financiële situatie, en eventuele kinderen. Je moet enkele formulieren invullen waar de kaders en voorwaarden van de echtscheiding bepaald staan.

Twee getuigen moeten bij de echtscheiding aanwezig zijn, om het te bekrachtigen.

Thais scheiden bij een wettelijk huwelijk (geen overeenstemming)

Indien een van de partners niet wil instemmen met een echtscheiding dan zal het op een rechtszaak aankomen. Degene die wil scheiden moet aantonen genoeg redenen te hebben voor een echtscheiding. En he dient persoonlijk voor de Thaise rechter te verschijnen. De volgende redenen zijn over het algemeen nodig voor een echtscheiding in Thailand:

* Je leeft reeds 3 jaar niet meer samen

* Een van de partners heeft de andere partner verlaten voor minimaal 1 jaar

* De mannelijke partner heeft een relatie met andere vrouw

* De vrouw heeft overspel gepleegd

* Een partner heeft zich schuldig gemaakt aan wangedrag (strafrechtelijke of anderszins)

* Een partner gevangen is genomen en een straf uitzit voor meer dan een jaar

* Een partner heeft lichamelijk of geestelijk letsel aangebracht aan de andere partner

* Gebrek aan huwelijkse ondersteuning

* Een partner is ongeneeslijke krankzinnigheid voor ten minste 3 jaar

* Een partner heeft gebroken met het principe van goed gedrag

* Een partner heeft een ongeneeslijke besmettelijke ziekte

* Een partner heeft een lichamelijke handicap waardoor men niet in staat is samen te wonen als man en vrouw.

Thais scheidenThais scheiden: de boedelscheiding

In Thailand vallen bezittingen die vooraf aan het huwelijk zijn verkregen buiten de gezamenlijke boedel. Bij een echtscheiding wordt alleen dat verdeeld wat u gedurende het huwelijk gezamenlijk hebt vergaard. De Thaise rechter zal bepalen wie wat krijgt. Schulden worden wel gezamenlijk gedragen.

Huwelijkse voorwaarden

Huwelijksvoorwaarden zijn toegestaan in Thailand, mits zij voldoen aan de Thaise wet. De huwelijkse voorwaarden dienen geregistreerd te worden in Thailand en ondertekend zijn door beide partijen, evenals twee getuigen. De huwelijkse voorwaarden dienen vooraf zijn voorgelegd aan het lokale gemeentehuis.

Het is handig om een Thaise advocaat in de arm te nemen die zowel verstand heeft van alle wettelijke voorwaarden in zowel Thailand als Nederland omdat de voorwaarden in beide landen rechtsgeldig moet zijn.

Mijn Thaise vrouw met klompen aan in bed

met klompen aan in bedIk heb een tijdlang een vriendin gehad in Thailand en iedere keer als ik kwam wilde ik iets voor haar meenemen. En zo belandde ze een keer met klompen aan in bed. Een zoektocht door Hollandse eigenheden.

Mettha , zo heette mijn vriendin, was zeer nieuwsgierig naar Nederland en hoe ik daar leefde. Dus een van mijn taken voor ik weer naar Thailand vertrok was het speuren naar cadeautjes en vooral souvenirtjes uit Nederland. En zo belanden ze op een dag met klompen aan in bed. Boos en stuurs.

Nu houden de Thai wel van frutsels maar Mettha minder. Nutteloze dingen verdwenen al snel van mijn lijstje. Het moet wel een functie hebben. Geen molentjes, asbakken en koektrommels.

Iets lekkers

Wanneer je Thai een beetje kent weet je dan dat je bijna de hele afdeling etenswaar links kunt laten liggen. Waar wij in de wereld beroemd om zijn ons kaas is een martelwerktuig voor de meeste Thai ”jak it smells”.

Wanneer je je relatie een beetje gaande wil houden sla dat maar over. Goed geen kaas. Pindakaas idem dito, ze zouden het zo overal op smeren maar aangezien ze geen brood eet, bleef de waardering uit.  Mijn opmerking dat je er satesaus van kunt maken kreeg een lachsalvo als gevolg  “can you make cook”.

Chocolade hagelslag vond ze wel aardig. Ze snapte alleen de vorm niet en dat je het op brood doet, die plakken zijn toch veel makkelijker .De plakken chocolade werden een vast ritueel en dus geen verrassing meer. O mijn kinderen vinden ze ook zo lekker “can you bring more” Zelfs de chocolade die ik altijd voor het kamermeisje meeneem werd door haar geconfisqueerd.

houten tulpTulpenbollen en jenever

Mettha drinkt niet dus jonge jenever valt af. Ik heb een  paar houten tulpen mee genomen. Vond ze wel aardig maar ze wilde de echte wel graag hebben. Goed zo voor de volgende keer. Diep verstopt in mijn bagage kwam een pakketje met bollen mee naar Bangkok. Ik heb geef flauw idee of je het mee mag nemen naar Thailand. Deze poging voor een leuke souvenirtje werd uit gepakt, bekeken maar wat nu? Ze moeten in de grond en dan water geven en wachten tot ze uitkomen. Na een wanhopige blik van ja maar ik heb geen tuin thuis. Zei neem het maar mee naar de banook. Of ze daar de grond geraakt hebben, het te heet was of ze vergeten zijn water te geven , ik weet het niet, maar het was geen succes. Nooit meer iets over gehoord.

Een voetbalshirt

Een briljant idee, ik neem een shirt van PSV mee,mijn cluppie. Blijkt ze meer fan te zijn van het Engelse voetbal. Soms ga je met al je goede bedoelingen gillen.Nu lijkt het als of Mettha een verwend kreng is, misschien is ze dat ook wel maar ze laat gewoon duidelijk zien wat ze leuk vindt en wat niet.

Ik snap nu waarom mijn moeder, die ook veel op reis ging, op een gegeven moment besloten heeft geen souvenirtjes meer voor ons kinderen mee te nemen.

Met Klompen aan in bed

Op een van mijn laatste reizen naar Bangkok vond ik op Schiphol de oplossing. In een van de winkeltjes waar ze over het algemeen de meest verschrikkelijke souvenirs van Nederland verkopen hingen klompen, gele en Delftsblauwe. Dat is het. Een beetje geraden naar de maat van Mettha, klein tot erg klein, en hop in de plastic zak mee het vliegtuig in. Ik ben de koning te rijk, Hollandser kan niet, toch nog geslaagd.

met klompen aan in bedIn Bangkok door de douane met mijn klompen waar ze uitgebreid werden bekeken en bevoeld op weg naar Metttha. In de hotelkamer heb ik ze uitgepakt en voor haar klaar gezet bij de deur waar altijd onze schoenen staan. Toen ze thuis kwam werd ik uitgebreid begroet en geknuffeld. Alle aandacht was weg toen ze de klompen zag staan. Ze dook er op af en trok ze meteen aan. De volgende dagen waren ze bijna niet van haar voeten te krijgen.

Toen ik op een avond thuis kwam lag Mettha al in bed tv te kijken. Mettha is een redelijk kleine Thaise vrouw ongeveer 1 meter 53, maar naar verhouding lag er een enorme homp in bed. Ze had haar haren gewassen en om haar hoofd gedraaid zat een handhoek. De airco stond op 18 graden, dat doet ze iedere keer als ze alleen is. Om haar lijf zaten de overige drie handdoeken, aan voeten zaten de klompen.In haar rug lagen vier kussen en over dat alles heen de twee dekbedden.

Ik viel zowat om van het lachen. Ze had alles zo had georganiseerd dat de kamer veel te koud was en zij het zelf warm had. Het toppunt waren de sloffen in klompvorm. Twee mooie bruine benen en gele klompen, het beeld zal ik nooit vergeten. Ze keek me boos aan. Mijn lachen hield niet op. Ze draaide zich op haar zij en ging slapen.

Die nacht werd haar eerste nacht met klompen aan in bed.

Verkrachtingen zijn een groot probleem voor Thailand

Verkrachtingen zijn een groot probleemEen einde maken aan de grote reeks verkrachtingen is misschien wel het grootste probleem waar Thailand de komende jaren nog voor staat, wil het zijn status als economische grootmacht en toeristentrekken blijven behouden. Die reeks verkrachtingen zijn een groot probleem voor het Land van de Glimlach.

De verkrachting van een 19-jarige Nederlandse toeriste op Krabi vorig jaar juli, is geen incident op zich. Het kwam in het middelpunt van de belangstelling te staan, omdat de vader van het meisje (Cees Koldijk) een video op nam: The Evil Man From Krabi. Anders was het nieuws vermoedelijk ondergesneeuwd in de andere berichtgeving. Ik heb geen cijfers voorhanden, maar verkrachtingen zijn in Thailand bijna dagelijkse kost.

Verkrachting in de taxi

Wie de Thaise kranten regelmatig leest, valt op hoe vaak taxichauffeurs betrokken zijn bij (gewelddadige) verkrachtingen. Soms zijn daar toeristen bij betrokken, maar vaak gaat om Thaise vrouwen. Uit eigen ervaring weet ik hoe groot de angst van vrouwen en meisjes is, om alleen in de taxi te stappen. We hebben een keer één uur met een taxi omgereden om mijn Thaise nicht naar huis te brengen. Ze wilde niet alleen zijn met de taxichauffeur. Onder geen beding, ze ging nog liever lopen.

De Thaise regering heeft eind vorig jaar een lening verstrekt aan mensen die hun eerste auto wilde kopen, maar niet konden. In totaal werden er meer dan 300.000 auto’s verkocht en volgens journaliste Sanitsuda Ekachai waren er verrassend veel vrouwen onder de kopers. Die liever een uur langer in de file staan, en later thuis zijn, dan nog één keer in een taxi te stappen.

Verkrachtingen zijn een groot probleem door cultuur

Er heerst een dubbel klimaat ten opzichte van de vrouw in Thailand. Aan de ene kant is er geen land ter wereld waar de vrouwen zoveel gelijke rechten hebben als de man. Het land heeft zelfs een vrouwelijke premier, daar zijn we in Nederland in het tweede millennium nog niet aan toe gekomen. Anderzijds is de vrouw, zoals op zoveel plaatsen in de wereld, altijd ondergeschikt aan de man. Yingluck mag dan wel de premier zijn van het land, maar haar oudere broer Thaksin zwaait werkelijk de scepter, zo denkt de meerderheid van Thailand. Hij is man en ouder, dus zij heeft te luisteren naar hem.

Verkrachtingen zijn een groot probleemDoor die oude cultuur zijn mannen gewend te nemen wat ze willen hebben. En daar valt ook een vrouw onder. Er is dan ook een doorlopende discussie in het Zuidoost-Aziatische land over wat  verkrachting precies is. Een minister liet zich in de zaak van de dochter van Cees Koldijk ontvallen, dat de twee samen gegeten hadden, en dat er is sprake was van een date. Kortom, de jonge vrouw was niet verkracht. Ze had ingestemd met de seks. Er is zelfs een al oude regel dat mannen via gedwongen seks (lees verkrachting) een vrouw kunnen dwingen om zich aan hun (zakelijk) te binden.

Als een vrouw al aangifte doet van verkrachting, dan wordt dat vaak door de politie niet behandeld. Ze zal het zelf wel hebben uitgelokt, is de gedachten. Mocht een zaak al voor de rechter komen, dan heeft het slachtoffer best moeite om een advocaat te vinden, die haar wil verdedigen. En als het al tot een veroordeling komt, want ook rechters vinden vaak dat vrouwen het zelf uitlokken, dan is de straf laag.

Stop verkrachting, raak de Thai in hun beurs

Een verkrachting gaat niet om de seks, maar om machtsverhoudingen. Zolang de vrouw in Thailand (of waar dan ook ter wereld) in de rangorde lager staat dan de man, zullen er verkrachtingen plaats vinden. De man zal zijn machtspositie willen benadrukken, en laf als hij is, zal hij daarvoor weerloze slachtoffers voor uitkiezen.

Het toerisme in Krabi liep na de boze video van Cees Koldijk, dramatisch terug. De Thai werd getroffen in hun portemonnee en meteen ontstond de discussie of politie en justitie niet anders moesten omgaan met verkrachtingszaken. Strenger en strikter. Wat mij betreft heeft Cees Koldijk dus zijn woede juist gekanaliseerd en iets bereikt wat andere niet is gelukt. Wil je iets veranderen, dan zul je de mensen in hun portemonnee moeten treffen. Anders verandert er niets.

De vrouwelijke sekstoerist is niet anders dan de man

vrouwelijke sekstoerist is niet andersMaakt het eigenlijk uit welk geslacht een sekstoerist heeft en naar welk land hij gaat? Zijn vrouwelijke sekstoeristen anders dan mannen? Nee, blijkt uit een interview met seksuologe Goedele Liekens. Vrouwen doen in Afrika hetzelfde als mannen in Thailand

In de uitzending van Pauw en Witteman vertelt de Vlaamse seksuologe Goedele Liekens over vrouwelijke sekstoeristen die naar Kenia en Gambia gaan. Dit naar aanleiding van de Oostenrijkse film ‘Paradies Liebe.

De film Paradies Liebe

In die film wordt een 50-jarige vrouw gevolgd die als sekstoerist naar Kenia afreist. Ze is op zoek naar liefde en genegenheid en ze wil zich weer gewild voelen. Ze ontmoet Munga, een van de jongens die westerse vrouwen geven wat ze willen zolang de prijs goed is.

Verrassend is om te zien dat dezelfde type mannen als vrouwen sekstoerist worden. Ze zijn al een tijd alleen, want in eigen land worden ze niet meer begeerd door mannen. Ze zijn vaak veel te dik en niet bepaald moeders mooiste. Exact hetzelfde type mannen dat rondhangt op de seks-soi’s in Bangkok of op Walking Street in Pattaya.

Merkwaardig is ook om te zien hoe de mannelijke prostituees de vrouwen extra geld proberen af te troggelen. In de film is er een fragment waarbij een van de Keniaanse mannen tegen zijn klant zegt: “Ik heb een telefoontje van mijn familie gehad. Problemen, mijn broer heeft een ongeluk gehad. En mijn familie is arm, ze kunnen de ziekenhuisrekening niet betalen.” Maak van de Keniaanse man een Thaise vrouw en je kunt het één op één vertalen.

De vrouwelijke sekstoerist is niet anders dan de man

Seksuologe Goedele Liekens stelt dan nog wel dat er één verschil is tussen vrouwen die naar Afrika gaan en mannen die naar Thailand of de Filipijnen gaan. De vrouwen willen genegenheid de mannen gaan voor de harde seks. Ik denk dat de Belgische seksuologe maar voor een deel gelijk heeft. De getrouwde mannen die naar de seksparadijzen gaan, die willen maar een ding. Maar de mannen die een Thaise vrouw gaan halen, om samen door het leven te gaan, willen ook alleen maar geliefd, erkent, en verzorgd worden.

<

Zaak van ‘boze vader’ Cees Koldijk is een cultuurclash

De zaak van ‘boze vader’ Cees Koldijk is een cultuurclash tussen Nederland en The Land of the Smiles. Een clash tussen de rechtstaten van het ontwikkelde Nederland en Tweede Wereldland Thailand. En een clash die het rechtsgevoel van Cees Koldijk doet wankelen.
De dochter van Koldijk werd in juli van dit jaar bruut mishandeld en verkracht op vakantie in Koh Nang in Thailand. De verkrachter, een lokale tour gids, werd herkend op beveiligingsvideo’s. Maar ondanks ‘overstelpend bewijs’ werd de man vrijgelaten nadat zijn familieleden de borgtocht betaald hadden.

‘Evil man from Krabi’

Uit verontwaardiging en woede maakte Koldijk toen de clip ‘Evil man from Krabi’. De clip in is Thailand op de tv uitgezonden en volgens Koldijk is het land in rep en roer, zo is te lezen op het blog hieristhailand.nl. “Ik krijg heel veel clicks op mijn clip, en enorm veel reacties van Thaise mensen die het helemaal met me eens zijn.” Ik ben zelf ook even gaan speuren en inderdaad op de website van de Engelstalige Thaise krant The Bangkok Post en andere Thaise sites staan veel woedende en verbolgen reacties. In de straten van Bangkok hoor ik vreemd genoeg nauwelijks iets over deze zaak.

Steun en begrip

Natuurlijk voelt Koldijk zich gesteund door deze reacties. Dat is niet meer dan logisch. Uiteraard begrijp ook ik de woede van de Amsterdammer volledig. Zijn dochter is bruut verkracht, een litteken dat ze heel haar leven met zich mee zal dragen. De nachtmerrie van elke vader. Ik snap dan ook zijn onbegrip over het optreden van de Thaise autoriteiten. In Nederland zou deze man achter slot en grendel zijn verdwenen en niet zijn vrijgelaten totdat hij zijn straf heeft uitgezeten.  Dat is de gang van zaken in Nederland, een gerechtelijke dwaling hier en daar nagelaten.

Thailand kent echter een ander rechtssysteem. Het omkopen van politie, rechters, politici is hier is de normaalste gang van zaken. Overigens is Thailand daarin geen vreemde eend in de bijt. Het gebeurt overal ter wereld, zélfs in het goed ontwikkelde Nederland. Zijn daar niet onlangs twee provinciale bestuurders en een burgemeester voor corruptie aangepakt? Ook het vrijkopen van vervolging is in Thailand een gangbare zaak.

Twee jaar geleden was er een achttienjarig meisje dat een Birmese vrouw op de snelweg dwars doormidden reed. Haar rijke vader kocht de zaak af door een financiële regeling te treffen met de nabestaanden. De zaak is nooit voor onder de rechter geweest. En zo geldt dat ook voor borgtocht.

Helaas: de zaak van ‘boze vader’ Cees Koldijk is een cultuurclash

Ik ben bang dat de steun die vanuit Thailand klinkt voor ‘boze vader’ Cees Koldijk maar schijn is. Het is de stem van de nieuwe middenklasse in Thailand. Een snel groeiende groep, die graag hun land zien veranderen in een moderne staat.

Alleen…. wanneer het hun uitkomt zullen ook zij weer heel snel terugvallen op de oude waarden. Als hun dochter of zoon voor het gerecht dreigt te komen, zullen ook zij gebruik maken van de afkoopregelingen die er zijn. Als zij in zaken gaan, zullen zij de paden van corruptie bewandelen. En als de politiek in gaan of een publieke post bekleden, zullen ze dan de honderdduizenden baht’s (Thaise munt) smeergeld weigeren?

De oplossing zit ‘m in het onderwijs.  De Thaise leerling wordt niet geleerd om zelf kritisch te denken, maar om braaf lijstjes uit het hoofd te leren. De leraar mogen ze niet tegenspreken, die staat op een voetstuk. Zo lang dit zo blijft krijg je volgzame burgers en zal er niets veranderen.

Oppassen geblazen voor de toerist

Voor de reiziger die naar Thailand gaat, is het goed te beseffen dat The Land of Smiles een fijn vakantieland is. Maar dat er enorme cultuurverschillen zijn en het op geen enkele manier op Nederland lijkt. Voorkom dus uit alle macht dat je in de problemen komt. Wordt je opgelicht, dan kun je de politie inschakelen, maar vaak doen ze niks of je komt van de regen in drup.

Hoe goed ik ‘m ook begrijp, Cees Koldijk beziet de wereld met een Westerse Bril. Die bril is hier in Thailand niet geldig. Hier gelden andere regels en wetten. Of hij, ik of jij dat nu leuk vindt of niet.

Kortom: de zaak van ‘boze vader’ Cees Koldijk is een cultuurclash van jewelste.