Tagarchief: Thaise verlangen

Mina, een onvervuld verlangen (3 Slot)

Mina, de zoete pijn van het verlangenNa een lang indringend gesprek staat Mina ineens op, met een way neemt ze afscheid. Ze moet terug naar haar plek in Mike’s Plaza. Ik blijf vervuld van haar verhaal achter.

Vol bewondering voor zoveel toewijding voor familie en het wegcijferen van je eigen wensen.

De dagen daarop zie ik haar niet in haar winkeltje en zit het jonge meisje in haar plaats. Is ze met haar autootje inkopen gaan doen ? Het is de laatste keer dat ik Mina heb gezien. Haar plaats in Mike’s Plaza wordt overgenomen door een ander meisje dat niet glimlacht, maar druk bezig is haar handel aan de man te brengen. Mijn klandizie krijgt ze niet, ik mis Mina. Was haar gesprek met mij in de Starbucks een afscheid, wat ze niet wilde nemen of niet wilde zeggen ?

Mina, een onvervuld verlangen
Verlangen naar verandering

Haar winkeltje verandert in een recordtempo. De sporen van Mina worden uitgewist alsof ze er nooit geweest is, niet van belang. Het klinkt als een flodderromannetje. Voor mij ligt het anders.

Er zijn zo van die gesprekken en periodes in je leven waar er eigenlijk niets gebeurd, maar die de potentie hebben om tot iets uit te groeien. Je herinneringen vertroebelen de realiteit en brengen misschien andere gevoelens boven.

Mina blijft voor mij bijzonder, een contact met een Thaise vrouw die niets van je wil, behulpzaam is en meer dan vriendelijk, o ja ze is ook erg mooi. Waarom ik nog steeds aan haar denk? Misschien wel omdat je op een onwaarschijnlijke plek iemand leert kennen en in weerwil van vooroordelen dat het een gelijkwaardig contact is. Ik ging en ga niet naar Thailand op zoek naar de ‘eeuwige’ of iets korter durende liefde. In Nederland zou ik op zoek zijn gegaan naar Mina om te kijken of de verwachting en het contact zich verder zou ontwikkelen. Ik zou dat zeker gewild hebben. Nu moet ik accepteren dat het bij een zeer zoet Thais verlangen blijft.

(Einde)

Mina, de zoete pijn van verlangen (2)

Mina, de zoete pijn van het verlangenDe volgende dag, in de loop van de middag zie ik haar weer, Mina. Op weg om mijn was op te halen. Stralend staat ze me op te wachten.

Meteen wil ze weten of mijn vrienden tevreden waren met haar kledingkeuze. Voor mij is dit geen typisch gedrag van een zakendame die zoveel mogelijk wil verkopen, haar gedrag verward me een beetje. In Nederland ben ik niet gewend aan dit soort aandacht. Ik sta even met haar te praten, er zit een jong meisje een beetje verscholen in het winkeltje te eten. Ik vraag haar of ze zin heeft om een kop koffie met me te gaan drinken bij Starbucks op de hoek, misschien kan het meisje dan even op de winkel passen. Nee nee nee, ze zit net te eten en een beetje blozend duwt ze me de kraam uit. Dat blozende geeft me hoop.

Mina, de zoete pijn van het verlangenHet verlangen en de verwachting

De dagen daarna praten we iedere keer wat en op een gegeven moment mag ik in plaats van haar mee te nemen naar de Starbucks, een kop koffie voor haar halen. Trots als een pauw loop ik met haar kopje koffie Mike’s Plaza weer binnen, de eerste horde is genomen. Ik wil meer van haar weten, maar in het kraampje wordt ze, gelukkig voor haar, iedere keer onderbroken door klanten. Ze moet tenslotte eten en zit er niet voor de gezelligheid.

Ieder keer wanneer ik in Pattaya kom, loop ik Mike’s Plaza binnen, ik koop inmiddels al mijn shirts daar. Met die enorme glimlach blijft ze mijn uitnodigingen afslaan tot op een dag dat ze, ik schrik er bijna van ‘ja’ zegt.

Mina, de zoete pijn van het verlangenEindelijk een date

We spreken af voor de volgende middag in Starbucks, niet buiten op het terras, ze is er niet trots op dat ze met een Farang gezien wordt, maar binnen. Aan een tafeltje helemaal achterin zit ze al op me te wachten, ze is te vroeg, heel on-Thais.

Ik bestel voor ons koffie en een stukje overheerlijke taart. Ze begint te vertellen over haar leven, dat ze zorgt voor haar familie en dat ze helemaal niet uit Pattaya komt.

Op zich het bekende verhaal, maar met een iets andere wending. De familie heeft geld bij elkaar gelegd om voor haar een kraampje te huren en de spullen te kopen die ze dan daar weer verkoopt. Ze heeft geen makkelijk leven, ver van haar familie, alleen in Pattaya. Het contact dat ze heeft met westerlingen, draait meestal uit op iets dat ze niet wil. Ze wil voor haar familie zorgen, haar familie terugbetalen. Dat wil ze doen op een manier die bij haar past en dat is niet de algemeen bekende Pattaya manier.

Ik vraag haar waarom ze nu wel met me koffie wil drinken: het antwoord vertedert me. “Je blijft zolang volhouden en dringt niet verder aan en dat ze respect voel ik” iets wat ze ondanks dat ze een winkeltje heeft en niet in de entertainment zit, niet vaak krijgt. Ze wil me ook vragen wat ze moet doen, ze wil een auto kopen om zelf naar Bangkok te kunnen gaan en inkopen te doen op de Chatuchak markt. Ze haalt daar haar spullen vandaan, maar er zit te veel tijd tussen en het kost haar teveel geld.

We praten lekker verder en ze vertelt wat meer over haar leven. Een zwaar leven, maar ze vertelt het zonder zielig te doen, zonder iets te vragen en antwoordt op mijn vragen. Ik stel die uit puur interesse voor iemand die zich openstelt. Niet met de bedoeling om te gaan helpen. Ik ben blij met het verhaal wat een inzicht geeft in het dagelijkse leven van de Thai.